Aneta=)

matka alkoholiczka

8 postów w tym temacie

Moja mama już od dłuższego czasu popija sobie. Widziałam ten problem i nie raz próbowałam z nią rozmawiać, ale to niewiele dawało. Codziennie piła piwko, dwa czasem zdarzało się więcej, ale zawsze dbała o dom i jakoś te życie się toczyło. Teraz ten problem urósł do strasznych rozmiarów. Od 4 dni moja matka pije od rana do nocy i nie wiem zupełnie jak do niej dotrzeć. Gdy próbuje z nią rozmawiać mówi, że mnie nienawidzi, że jestem nic niewarta, dochodzi do rękoczynów. Mam dwójkę młodszego rodzeństwa ( siostra 14 lat, brat 6 lat) i wiem, że muszę zacząć działać, bo nie potrafię sobie wyobrazić naszego dalszego życia. Próbowałam rozmawiać z ciocią, z dziadkiem, ale oni wszyscy rozkładają ręce. Nie wiem czy ich to nie obchodzi, czy po prostu sami nie wiedzą jak wybrnąć z sytuacji. Wiem, że nie mam co szukać wsparcia w rodzinie. Boje się tylko iść, np. do psychologa szkolnego, bo jeśli by zajęła się tym opieka społeczna to prawdopodobnie odebraliby jej opiekę nad nami.... mogliby rozdzielić mnie z rodzeństwem, a tego boję się najbardziej i łzy mi w oczach stają na samą myśl.... jestem jeszcze niepełnoletnia ( mam 17 lat ) i mi nie daliby opieki nad rodzeństwem... Doradzcie mi prosze co mogę zrobić w takiej sytuacji, do kogo się zgłosić się o pomoc, aby nie zwróciło się to przeciwko mnie....

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

Cóż twoja mama ma napewno jakiś powód. A co z tatą? Idź do psychologa szkolnego koniecznie, powiedz też o tym, że nie chcesz, aby ci odebrano rodzeństwo. Jeśli twoja mama pije od 4 dni, to myślę, że nie jest jeszcze w jakimś strasznym nałogu i im szybciej zaczniecie działać tym szybciej uda się wam powstrzymać matkę przed nałogiem.

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

Wiem, że Ci to nic nie pomoże, ale strasznie współczuję.

Na twoim miejscu starałabym się mimo wszystko sklonić rodzinę do pomocy, nie wierzę że wasz los jest im obojętny. A jeśli faktycznie jest, to już nic mi do głowy nie przychodzi i tylko ubolewam, że w takich sytuacjach nawet na rodzinę nie można liczyć. Już prędzej obca osoba pomoże.

Dobrze byłoby mieć jakiś plan działania, może jakaś ciocia albo babcia przygarnęłaby waszą trójkę na czas, kiedy mama pójdzie (choćby siłą) na odwyk? I przed tobą ciężka praca i dużo wyrzeczeń, jeśli nie chcesz, by cię rozdzielono z rodzeństwem...

Szczerze mówiąc nie widzę lepszego wyjścia z tej sytuacji.

Na pewno jest jakiś telefon zaufania, na który można anonimowo zadzwonić, spytać o radę. Zna ktoś?

ed. coś takiego znalazłam http://prestar.pl/telefony_zaufania.htm

Cóż twoja mama ma napewno jakiś powód. A co z tatą? Idź do psychologa szkolnego koniecznie, powiedz też o tym, że nie chcesz, aby ci odebrano rodzeństwo. Jeśli twoja mama pije od 4 dni, to myślę, że nie jest jeszcze w jakimś strasznym nałogu i im szybciej zaczniecie działać tym szybciej uda się wam powstrzymać matkę przed nałogiem.

ona sobie może mówić, a pedagog szkolny i tak pewnie zrobi swoje...

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach
Idź do psychologa szkolnego koniecznie, powiedz też o tym, że nie chcesz, aby ci odebrano rodzeństwo.

Pff... :|

Rodzina jak widać nie ma zamiaru ci pomagać..

Spróbuj może 'wstrząsnąć matką'. Nagraj kamerą/dyktafonem jej zachowanie i pokaż jej kiedy będzie trzeźwa. Powiedz jej że ma dzieci i nie może się poddać w życiu bo dzieci nic nie zawiniły. Powiedz że zamiast się wziąść w garść to tchórzliwie zaczyna pić, zamiast zająć się rodziną aby było lepiej.

Aha, a co z ojcem?

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

Nie żyje.... właśnie chodzi o to, że to nie jest takie proste iść do psychologa, bo to może się obrócić przeciwko mnie. Próbowałam z nią rozmawiać i tłumaczyć, ale to nic nie daje, bo tylko kończy się wrzaskiem i obelgami skierowanymi w moją stronę. Twój pomysł Książę jest niezły tylko będę miała problem ze znalezieniem momentu, gdy jest trzeźwa... w każdym razie spróbuję...

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

Kiedy kończysz osiemnaście lat?

Wstrząśnij resztą rodziny, załatw ewentualnie u nich nocleg dla siebie i rodzeństwa, i zadzwoń do jakiejś poradni, niech Cię pokierują. Trzymaj się

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

słuchaj, my Ci tutaj mozemy srednio pomoc, poniewaz zadne z nas nie jest specjalista, nie mamy doswiadczenia itd. moim zdaniem powinnas zadzwonic na jakikolwiek darmowy telefon zaufania (robisz to anonimowo) i tam specjalosci dokladnie wytłumaczą Ci co mozesz zrobić, jak jej pomóc. mozesz rowiez pojsc do poradni uzaleznien jesli masz taka w okolicy. tam spokojnie pogadasz z kims wykwalifikowanym. zapewniam Cie, ze nik nie bedzie Cie sledzil i wbrew Twej woli pomagał, takze bez obaw. przynajmniej dowiesz sie konkretow, bedzie Ci latwiej sie na cos zdecydowac

jestem pod wrażeniem Twojej rozwagi i odpowiedzialności, trzymamy za Ciebie kciuki

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

Reali są takie, że z tą pomocą psychologa, szczególnie szkolnego bywa różnie. Czytam tu wiele różnych rad, ale co my tak naprawdę możemy?

Przychylę się do tego, abyś faktycznie wstrząsnęła rodziną.

Z mojej strony życzę ci powodzenia. Wiem, że nic to nie zmieni jednak podziwiam cię chociażby za odpowiedzialność.

0

Udostępnij tego posta


Odnośnik do posta
Udostępnij na stronach

Żeby dodać komentarz, musisz założyć konto lub zalogować się

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze

Dodaj konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!


Zarejestruj nowe konto

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się tutaj.


Zaloguj się teraz

  • Ostatnie aktualizacje statusu

    • zartyzartami  »  Nineku

      yy prowokacja bo co??? 
      · 5 odpowiedzi
    • evances  »  Kamineko

      Żyje czy nie żyje?! 
      · 0 odpowiedzi
    • Piotrz

      "Są takie piękne chwile, w których nawet najbardziej lewicowych polskich komentatorów rzeczywistości krew zalewa od realizacji ich własnych poglądów. Na przykład jak dziewczyna z Polski walczy i oczywiście przegrywa walkę o medal olimpijski z mężczyzną z RPA, który uważa się za kobietę".
      · 1 odpowiedź
    • evances

      Panie i panowie
      Są tacy co stają na głowie
      Tak jakby wszyscy byli w zmowie
      Do czasu aż sobie jeden z drugim uzmysłowi
      Jacy oni wszyscy są małostkowi
      Aż rzygać się chce
      Ten kto to wie kurwa
      Życie upstrzone jak gołębim gównem
      Bulwar
      Zrobi tak jak ja
      Pójdzie własną drogą
      Prócz cienia
      Nie ma ze mną nikogo
      · 3 odpowiedzi
    • Borowy

      Znalazłem dziś przez przypadek coś co nazywa się witarianizm i jak rozumiem, weganizm, wegetarianizm itp. to przy tym odpadam.
       
      · 7 odpowiedzi
  • Kto jest online? (Zobacz całą listę)

  • Kto jest na czacie

  • Posty

    • co zrobisz będąc sam na sam....
      Zapodałbym jakiś milutki materiał z sadistikowego harda.
    • kawa czy herbata?
      Herbatę piję częściej niż kawę, co nie znaczy, że za kawą przepadam w mniejszym stopniu niż za herbatą. Jednak dwa kubki mocniejszej kawy lub trzy normalnej powodują, że jestem bardzo pobudzona i mam wrażenie, że wypiłam napój z Asterixa i Obelixa. Najbardziej z kaw lubię Kopiko, a herbat Remsey.
    • Nowa wersja M-Forum!
      Co do rang, to myślę, że od czasu do czasu powinno odbywać się odświeżanie załogi, bo zdarza się tak, że niektórzy odchodzą, inni wracają i skład załogi może być nieaktualny. Np. Widziałam, że w Kumplach jest kilka osób nieaktywnych już. 
    • Ojciec
      Był moim ulubionym człowiekiem. A jak napiszę, że był moim centrum, to chyba nie będzie przesada. Lubiłam go bardziej niż innych codziennie obecnych. 
      Kupił mi pierwsza książkę i zapisał do biblioteki. Bywał moim wieczornym tatą od rozmawiania o przeszłości i wymyślania bajek na już. Bywał tatą obojętnym, bo nigdy nie musiałam mu pokazywać świadectwa na koniec roku, mówić, jak ma na imię moja ulubiona Wioletka i misie (chociaż wiedział). Pasowała mi ta obojętność. Nie gniewał się na mnie ujebaną czekoladowym gofrem. Ćwiczył ze mną gimnastykę i zabierał do parku pobiegać. I wbiegał ze mną zawsze na drugie piętro. Jego wtedy wielkie łapy pod moimi pachami, a ja majtam nogami prawie szczając w portki ze szczęścia, bo wrażenia jakby na chwilę dwóm metrom wokół mnie o odebrano grawitację. Czułam się przy niem bezpieczna.  Dzisiaj wymieniam informacje typu sól jest w solniczce, a mama w ogródku. Najgorzej jak przychodzą święta, albo nasze urodziny. Dla mnie to jedyna okazja, żeby go objąć. Ojca ten uścisk pali żywym ogniem, a ja przez trzy sekundy mięknę z tęsknoty jak plastelina. I jeżeli przed kimś jest mi wstyd za to, że nie potrafię sobie poradzić z życiem, to właśnie przed nim. Bo ja wiem, że on widzi, ale nie wie dlaczego. I ja mu nie powiem. To mnie pęka serce od ponad dwudziestu lat i wystarczy żeby aż jedno, a nie dwa. I tak go lubię, chociaż to wszystko tak, jakby go nie było.
  • Statystyki użytkowników

    • Użytkowników
      84123
    • Najwięcej online
      833

    Najnowszy użytkownik
    Shutters12
    Rejestracja
  • Statystyki forum

    • Tematów
      57835
    • Postów
      1421083