Witamy na M-Forum.

[phayss]

"Rozterki dusz"
Tu słońce wschodzi tylko wtedy,
gdy narysujesz je na kartce.
Świat
pełen obłudy i kłamstwa,
ślepych i głuchych ludzi.

Zbłąkani
znikąd przybywają
i donikąd idą,
żyjąc echem dawnych błędów.

Każdy szuka ociemniale,
po omacku
kogoś
nim łzy zamienią się w lód
a hipertrofia uczuć sięgnie zenitu.

Pod kurtyną obojętności
niewolnicy fatum
próbują się pozbyć ciężaru przeznaczenia,

przewracając kartkę życia,
próbują żyć na nowo.
Spóźnieni kochankowie losu
przegnani przez wiatr...

piszę od paru lat, liczę na konstruktywną krytykę może potem dodam więcej

[aphrodite]

Mnie się nawet podoba szkoda tylko, że jest taki depresyjny.
Słowa: "obłuda i kłamstwa", "znikąd", "donikąd", "błędy", "ciężar", "obojętność" są naprawdę negatywne w wydźwięku. W połączeniu ze smutną refleksją dotyczącą świata... Wydaje mi się, że gdybyś połączyła np. lżejsze słowa ze straszną prawdą byłoby ciekawiej. Wiersz jest tak krytyczny, że nie pozostawia za dużo pola do wyobraźni.
Ale poza tym masz bogate słownictwo, warsztat, pewną myśl do przekazania i talent czego więcej chcieć...

[Lamia]

Widać, że jakaś lampka świeci Ci nad głową, tylko coś w dostawie prądu przerywa. Porozbieram to trochę na części, będzie czytelniej.

Początek skupia uwagę, zaciekawia. Jest prosty, ale nie nudny czy przewidywalny. Przyciąga swoją banalnością.

Tu słońce wschodzi tylko wtedy,
gdy narysujesz je na kartce.

I niczego bym tu nie zmieniała.


Teraz wchodzimy w strefę mroku. Tak jak słowo "świat" jeszcze mnie nie przeraża, tak połączenie poniżej wywołuje niekontrolowany grymas zniesmaczenia. Za dużo pejoratywności w tych dwóch wersach i to przekazanych w najbardziej ciężkostrawny z możliwych metod. Poza tym - powielasz. Piszesz o tym, co już wszyscy wiedzą, a użyte przez Ciebie wyrażenie mogłoby być (o ile już nie jest) chwytliwym sloganem reklamowym, bo już wszyscy go znają.

Świat
pełen obłudy i kłamstwa,
ślepych i głuchych ludzi.

W następnych wersach widzę myśl, ale zniszczoną przez paskudną i zupełnie zbędną inwersję.

Zbłąkani
znikąd przybywają <- przybywają znikąd
i donikąd idą,
żyjąc echem dawnych błędów <- zgrzyta samo wydumanie tej linijki.

Każdy szuka ociemniale, <-niepotrzebne
po omacku
kogoś <- przesunąć wyżej
nim łzy zamienią się w lód
a hipertrofia uczuć sięgnie zenitu.

Czyli minęliśmy kilka wątków, z których można by coś wydusić tak, aby brzmiały przystępniej i mniej napuszenie. To naprawdę nie jest potrzebne poezji. O wielkich rzeczach warto pisać w skromny sposób, bądź na odwrót -robi się ciekawiej. Inaczej te dwie wielkości zabijają się wzajemnie.

Pod kurtyną obojętności <- obrzydliwa wysłużona dopełniaczówka, kurtyna obojętności to kolejny z wielu zwrotów już dawno przetartych, przeżartych i wyrzyganych przez rzesze połetów
niewolnicy fatum
próbują się pozbyć ciężaru przeznaczenia <-patetycznie, znowu,

przewracając kartkę życia,
próbują żyć na nowo.
Spóźnieni kochankowie losu
przegnani przez wiatr...

Kartka życia też już jest wysłużonym połączeniem. Wielokropek nie oddaje niedopowiedzenia, tajemniczości czy napięcia, ale jest zwyczajnie zbędnym i śmiesznym znakiem interpunkcyjnym, który stoi tam na końcu i się z Ciebie śmieje.


Podsumowując - myśl masz, pomysł też, trochę o poezji wiesz, bo robisz błędy typowe dla ludzi, którzy już się trochę bawią, co nie znaczy, że im wychodzi. Cieszy mnie, że nie silisz się na wydumane rymy, ale nie podoba mi się wszechobecny patetyzm, który obciąża myśl i kompletnie zabija treść. Więcej czytania, więcej pisania. A, i tytuł jest paskudny.

[phayss]

aphrodite, bo ten wiersz musiał być tak pisany. taki był narzucony temat, o relacjach między człowiekiem a światem, a wg mnie takie właśnie są.
Lamia, możesz mieć takie zdanie, no do rymowanych wierszy mnie zbytnio nie ciągnie, jak dla mnie tytuł jest dopasowany bo opowiada o rozterkach dusz. a jak wg Ciebie sensowniej mogłam go nazwać? z reguły nie daję tytułów moim wypocinom, ale tym razem musiałam się na coś zdecydować.
spoko, pomijając fakt że ze 606 wierszy w konkursie wojewódzkim wybrali właśnie ten mój i wygrał i oceniali go troszke bardziej doświadczeni w tym kierunku ludzie ^:)

[alexia]

A mnie się ogólnie podoba ten wiersz, serio!
Rymowane wiersze są do dupy, tak ogólnie, ale nie o tym chciałam.
Twój wiersz jest taki, inny, ja go czuję. Potrafiłabym go zinterpretować, jakoś tak...Przeczytać go i go przedewszystkim zrozumieć.
Nie jest genialny, ale mnie się podobał bardzo.

Czekam na inny. ; )

[Hard Candy]

Tu słońce wschodzi tylko wtedy,
gdy narysujesz je na kartce.

Aj lajk it! Piękne.

[Strepsils]

spoko, pomijając fakt że ze 606 wierszy w konkursie wojewódzkim wybrali właśnie ten mój i wygrał i oceniali go troszke bardziej doświadczeni w tym kierunku ludzie ^:)

Skoro odpowiadasz tak na konstruktywną krytykę, można by pomyśleć, że liczysz na tylko pozytywne opinie.

Wiersz, z której by strony nie spojrzeć, rzeczywiście całkiem niezły.

Jednak mała uwaga ode mnie, jeśli można, pomimo że nie jestem "troszkę bardziej doświadczony w tym kierunku".
Brak melodyjności w wierszach, przeważnie służy budowaniu klimatu, zmuszaniu czytelnika do zadumy nad każdym wersem z osobna i wszytkami pomiędzy sobą. Tutaj tego klimatu nie czuję. Sensowny, lecz jakby pisany na wyrost. By ując tematem. Głębią. Nie widać w nim ani krzty emocji, a jedynie podane za pomocą ładnie brzmiących metafor obserwacje.


Wiersz ma nienaganna konstrukcję, słowa w poszczególnych strofach w logiczny i dość ujmujący sposób uzupełniają się, dając w efekcie bardzo ciekawą całość. Uważam, że poza tymi paroma usterkami, wymienionymi przez Lamię (przede wszystkim to: żyjąc echem dawnych błędów) i "suchością" tekstu, nie ma się do czego przyczepić.
Chętnie przeczytałbym jeszcze parę Twoich tworów, mistrzyni 606 wierszy.
Pozdrawiam.

[phayss]

o tym konkursie napisałam tutaj tylko dlatego , że co niektórzy zrobili ze mnie jakąś amatorkę, która nie wie co jak i do czego, a za taką się nie uważam. natomiast już w pierwszym poście zaznaczyłam że krytyka jest wskazana, więc o co właściwie chodzi? ; )
dziękuję za dobre i złe słowa. rzucam coś nowego.

zagubiona
w niepamieci
zagubiona w milosci
odrywajac usta
od wilgotnych jego warg
myslami pamieta
slowa sprzed paru lat
ona jak czarny aniol
kusi podstepem
wybrala dwa swiaty
i sama nie wie
jest chyba pomiedzy
ta pewna niepewnosc
niczym chwila ktora nadejdzie
pcha mnie do przodu
i biegnie ze znakiem zapytania
otwierajac szeroko oczy
mowi ze jest blisko
moj umysl wypelniony po brzegi
jego bliskoscia
mowi ze jest blisko.

[riddle]

Pierwszy wiersz jest w w zasadzie porządku, "w zasadzie" bo powinien mieć więcej "iskry" jeśli mogę to tak ująć, trochę brakuje emocji, trochę ''jaj'. Temat stwarza z jednej strony wiele możliwości, z drugiej zaś, jest bardzo wyeksploatowany, przez co łątwo o wtórność, która także w tym wierszu mnie razi, myśli są ładnie ujęte, ale nie zaskakują świeżością, nie skłąniają do refleksji nie pozwalają na odkrycia, nie zachwycają, nie zostawiają po sobie niczego. Drugą pułapką takich tematów jest to, że są przyciężkie dla większości poetów, zbyt egzystencjalne, przez co większość ludzi, jako że nie ma właściwie nic ciekawego do powiedzenia w ich kwestii, wpada w fatalistyczno/pesymistyczo/moralizatorską manierę, do banalnych metafor dokleja ckliwe, lub patetyczne epitety i desperacko stara się ukryć, że ubrała w nie całkiem nowe szaty to, co urok nowości straciło dawno temu. Czyta się to głądko, ale w duszy nie pozostaje żaden ślad, a człowiek zamiast zadawać sobie pytanie "co poeta miał na myśli", zastanawia się raczej "czy poeta miał cokolwiek na myśli".
Technicznie jest ładny, ale brak mu duszy, może to kwestia tematu, bo wydaje się, że możesz mieć jakiś potencjał, niemniej wychodzę z założenia, że poetą jest się wielkim, albo żadnym
Drugi z kolei treściowo wydaje się już bardziej "Twój", ale technicznie jest gorszy. Gubi rytm, niewygodnie się czyta, rażą niektóre sformułowania.

[dziewczyna39]

natomiast już w pierwszym poście zaznaczyłam że krytyka jest wskazana, więc o co właściwie chodzi? ; )

nie podziekowalas za to, ze Lamia poswiecila jakis czas piszac komentarz, ktory mial ci pomoc. nie odpowiedzialas nawet polemika, a zwyklym oburzeniem, ze ktos tak niedoswiadczony smie cie krytykowac.
przykro mi, ale ten drugi wiersz kompletnie mi sie nie podoba. temat banalny, a zdaje sie jakby autor chcial go wepchnac w jakas ciekawa forme na sile. podobaja mi sie czesci, np.
ta pewna niepewnosc
niczym chwila ktora nadejdzie
pcha mnie do przodu
chociaz ta pewna niepewnosc nie brzmi za dobrze, ale cala wizja trafna. natomiast calosc nie zwala z nog, takie wyrzucenie kilku pomyslow bez konkretnego celu na kartke. wydaje sie, ze nie wiesz o czym pisac.

[Lamia]

W zasadzie miałam zamiar przemilczeć Twoją wypowiedź (autorko), ale skoro wlepiłaś nam tu coś nowego, to również skomentuję. Jeśli można.

Nie jest to odwet, ale drugi twór podoba mi się jeszcze mniej. Jest pełen banalnych frazesów, powtarzalnych, zużytych i mdłych. Może i zawarłaś w nim jakieś emocje, ale chowają się za napuszonymi słowami, pod którymi nic nie ma. Entermania również nie sprawia, że twór będzie bardziej liryczny, w związku z czym wersyfikacja ponownie nieprzemyślana. Wpisz sobie niektóre frazy w wyszukiwarkę, zobaczysz jak łatwo posklejać google i napisać "wiersz". Już nawet nie będę wspominać o czarnych aniołach, zagubieniach i niepewnościach, bo jako doświadczona pisarka powinnaś to wiedzieć.