Nocne filozofowanie
przez Seithr » 29 Cze 2007, 04:26
Tak sobie pomyślałam, że warto założyć taki temat. Wielu ludziom lepiej się tworzy, myśli w nocy. Łatwiej myśli ubrać w słowa, przelać na papier długopisem, lub na ekran monitora za pomocą klawiatury. Kiedy nie śpimy, zastanawiamy się nad życiem, nad sobą, tym co nas czeka, lub rozpamiętujemy dawne dzieje. Płaczemy, bo nikt nie widzi, lub śmiejemy się w głos do swoich myśli i wizji, po czym milkniemy speszeni głośnością własnego dźwięku.
Zwykłam siadywać w nocy na parapecie okna, paląc wsłuchiwać się w tą głuchą ciszę uśpionego miasta, czy pogwizdywania ptaków na ranem, jak teraz. To trochę niebezpieczne... można wpaść w bardzo smutny nastrój... dać się omotać ciszy i pustce do tego stopnia, że zdaje się ona wypełniać nas od środka. Często wpadam w tę pułapkę... i ciężko z niej wyjść. Ale nie daję się, zmuszam do pozytywnych myśli. Jednak czy to nie jest przypadkiem tak, że my ludzie mamy skłonność do tego stanu? Czy nie jest w ten sposób, że czasem umyślnie w niego wpadamy, bo podświadomie lubimy użalać się nad sobą? Wiele z nas tak mówi i otwarcie się do tego przyznaje. Ja tak... umyślnie wpadam ten nastrój. Widzę, że się zbliża, uśmiecha krzywo do mnie, a ja lecę w jego objęcia... I tak już zostaję, skulona w niemocy, kłócąc się z własnym ciałem... i siedzę... myślę... pamiętam... Zapraszam do nocnego filozofowania.
Proszę o zachowanie jednej zasady.
Proszę o pisanie tylko w nocy... i szczerze, tak od siebie, ze środka.
Proszę trzymać się powyższej zasady!
Zwykłam siadywać w nocy na parapecie okna, paląc wsłuchiwać się w tą głuchą ciszę uśpionego miasta, czy pogwizdywania ptaków na ranem, jak teraz. To trochę niebezpieczne... można wpaść w bardzo smutny nastrój... dać się omotać ciszy i pustce do tego stopnia, że zdaje się ona wypełniać nas od środka. Często wpadam w tę pułapkę... i ciężko z niej wyjść. Ale nie daję się, zmuszam do pozytywnych myśli. Jednak czy to nie jest przypadkiem tak, że my ludzie mamy skłonność do tego stanu? Czy nie jest w ten sposób, że czasem umyślnie w niego wpadamy, bo podświadomie lubimy użalać się nad sobą? Wiele z nas tak mówi i otwarcie się do tego przyznaje. Ja tak... umyślnie wpadam ten nastrój. Widzę, że się zbliża, uśmiecha krzywo do mnie, a ja lecę w jego objęcia... I tak już zostaję, skulona w niemocy, kłócąc się z własnym ciałem... i siedzę... myślę... pamiętam... Zapraszam do nocnego filozofowania.
Proszę o zachowanie jednej zasady.
Proszę o pisanie tylko w nocy... i szczerze, tak od siebie, ze środka.
Proszę trzymać się powyższej zasady!
Throw a stranger an unexpected smile...with big intention.
po pierwsze fajny temat-ale moze daj nam jakis punkt zaczepienia. mysle, ze wtedy sie rozkreci. sama mam czesto takie napady wieczorem;p
.
dobra naskrobie cos po 23 (pozniej raczej nie wypali) 
... Myślę, że nie trzeba dokładnie tłumaczyć, bo wszystko powiedziałam w ostatnim poście.
