Witamy na M-Forum.

[Wala]

Kochać - jak to łatwo powiedzieć... Tak swego czasu śpiewał Piotr Szczepanik.

Z moich obserwacji wynika, że często ludziom duży problem sprawie powiedzenie drugiej osobie (nawet jeśli nam na niej zależy), że ją kochamy. A z drugiej strony czy potrzebne jest ciągłe zapewnianie o swojej miłości poprzez słowa?
Czy nie lepiej jest ją okazywać poprzez zachowanie, troskę, pomoc? Często przecież ludzie mówią "kocham cię", a zachowują się zupełnie jakby nie wiedzieli co te słowa znaczą.

Jak jest z Wami? I nie chodzi mi tylko o partnera, ale także o rodziców, rodzeństwo, kogokolwiek kogo darzycie uczuciem. Mówicie im, że ich kochacie? Często? Rzadko? Może za rzadko?
Czy uważacie, że powtarzanie komuś tych słów jest konieczne? Czy może sądzicie, że to są słowa "odświętne", mówicie je rzadko, ale miłość okazujecie w większości przypadków po prostu zachowaniem?

[cofamczas]

nikomu tego nie powiedziałam, do nikogo tego nie czułam.

[Fresa]

Często mówię 'kocham cię'. Lubię te słowa, są bardzo osobiste, zarezerwowane tylko dla wyjątkowych osób i lubię tym osobom powtarzać, że są dla mnie wyjątkowe. Fakt, że to tylko słowa, bo najwazniejsze jest okazywanie miłości przez szacunek i oddanie ale i słowa są potrzebne. Są bardzo miłe, przyjemne.

[mystery]

Z tym "Kochaniem" jest problem. Z jednej strony wystarczy kupić lizaka za złotówkę z odpowiednim cukrowym napisem- i już.
"Kocham" jest wszędzie.
Słowo traktowane jak papierek od cukierka- można nim owinąć wszystko- od "Kocham Matkę", po "kocham moje nowe buty". I różni ludzie, w różny sposób zrobią z niego użytek.
Osobiście- mam wielki problem z wyrażaniem ciepłych uczuć. To nie jest tak, że ich nie odczuwam i jestem jakimś zimnym potworem. Jestem ich świadoma.
Potrafię komuś powiedzieć na przykład że bardzo kocham moich Dziadków. Ale im już nie umiem. Nie wiem dlaczego. Jest to dla mnie oczywiste, mam wielką nadzieję, że Oni o tym wiedzą. Ale nie umiem powiedzieć tego zdania. To samo z Mamą. Wymyśliłam formę pośrednią- może to śmieszne, głupie, dziecinne... nie ważne. Mówię Jej "AjlawjuCie" Nie pytajcie czemu tak. Mam potrzebę pokazania Jej jakoś , że jest ważna, lubię podejść i się przytulić, w ogień bym za Nią skoczyła...ale faktycznie odpowiednie słowa, kierowane bezpośrednio, nie chcą przejść mi przez gardło. Może to kwestia wychowania, może mam porządnie nasrane w głowie, nie wiem. Wyrażanie ciepłych uczuć to nie moja bajka po prostu. Ale staram się, wiem, że to jest potrzebne. Z wiekiem idzie mi co raz lepiej, ale nadal są problemy.
Do faceta tez nie umiałam tego powiedzieć, ale jakoś się nauczyłam. On jako pierwszy powiedział mi wprost, ze potrzebuje to usłyszeć, zresztą, to trochę inna relacja.
Chyba tak, chyba o taka naukę chodzi, że jednak się da, że można, że w sumie to nic takiego bo w końcu to właśnie czuję. Nie wiem..
Mimo umiejętności pisania długich postów na forum, w życiu słowa ciężko przechodzą mi przez gardło, zwłaszcza te ważne słowa.

[ennostiel]

Potrafię komuś powiedzieć na przykład że bardzo kocham moich Dziadków. Ale im już nie umiem. Nie wiem dlaczego. Jest to dla mnie oczywiste, mam wielką nadzieję, że Oni o tym wiedzą. Ale nie umiem powiedzieć tego zdania. To samo z Mamą. Wymyśliłam formę pośrednią- może to śmieszne, głupie, dziecinne... nie ważne. Mówię Jej "AjlawjuCie" Nie pytajcie czemu tak. Mam potrzebę pokazania Jej jakoś , że jest ważna, lubię podejść i się przytulić, w ogień bym za Nią skoczyła...ale faktycznie odpowiednie słowa, kierowane bezpośrednio, nie chcą przejść mi przez gardło. Może to kwestia wychowania, może mam porządnie nasrane w głowie, nie wiem. Wyrażanie ciepłych uczuć to nie moja bajka po prostu. Ale staram się, wiem, że to jest potrzebne. Z wiekiem idzie mi co raz lepiej, ale nadal są problemy.

Szczerze mówiąc, mam podobnie. Może rzeczywiście coś tkwi w środowisku rodzinnym, bo co prawda moja mama mi nieraz mówiła (i czasem mówi) wprost, że mnie kocha, ale na przykład od swoich rodziców czyli moich dziadków nigdy chyba tego wprost nie usłyszała (ostatnio gadałyśmy o tym). A że wychowała mnie sama przy pomocy dziadków i generalnie zwykle byliśmy wszyscy razem, wychowałam się w otoczeniu gdzie mało się o emocjach mówi, chociaż wiadomo, że są. Co do mamy, łatwiej mi na gadu narysować serduszkową emotkę, albo na żywo robię takie serduszko z palców i wiadomo o co chodzi. Dziwnie mi z tym, ale jakoś faktycznie nie chcą mi te słowa przejść przez gardło. Już prędzej zdarzało mi się przyjaciółkom od serca mówić "kocham". W związku - cóż niestety nie zdążyłam dojść do tego etapu Chociaż byłam na to gotowa, ale partner nie był. I jak się okazało, nie był gotowy i na związek

W kontekście codziennym - przedmiotów, czynności, książek itp. dość często używam słowa "kocham", ale zdaję sobie sprawę, że ma wtedy ono zupełnie inne znaczenie. Staram się w sumie to tępić i częściej używać "uwielbiam"

[Wala]

Słowo traktowane jak papierek od cukierka- można nim owinąć wszystko- od "Kocham Matkę", po "kocham moje nowe buty". I różni ludzie, w różny sposób zrobią z niego użytek.

O właśnie, może chodzi też o to, że nadużywanie tego słowa sprawiło, że jest teraz takie banalne i czasami znaczy mniej niż powinno.

Potrafię komuś powiedzieć na przykład że bardzo kocham moich Dziadków. Ale im już nie umiem. Nie wiem dlaczego. Jest to dla mnie oczywiste, mam wielką nadzieję, że Oni o tym wiedzą.

I tu też się zgodzę. Ja nie przychodzę do babci i nie mówię jej, że ją bardzo kocham, bo uważam, że poprzez okazanie zainteresowania, zrobienie zakupów czy inna pomoc okazuję jej to i wychodzę z założenia, że słowa są zbędne.
Gdzieś tu kiedyś na forum przeczytałam jakąś wypowiedź, o tym, że komuś zmarła babcia, a ten ktoś tak rzadko mówił, że ją kocha i teraz żałuje.
Ja nie wiem, w moim odczuciu nie ma czego żałować, znaczy nie mówię, że nie można tych słów babci czy tam komuś powtarzać, ale z drugiej strony jeśli tego nie robimy, a okazujemy to chyba równowaga jest zachowana.

[mystery]

Gdzieś tu kiedyś na forum przeczytałam jakąś wypowiedź, o tym, że komuś zmarła babcia, a ten ktoś tak rzadko mówił, że ją kocha i teraz żałuje.

Sama też byłam w tej sytuacji. Masz rację, że czyny są ważniejsze, ale nie umniejszałabym wartości słów aż tak bardzo. One mogą być pięknym dodatkiem, takim podsumowaniem. Czekolada nie jest niezbędna dla organizmu, lepiej zjeść marchewkę, ale jaka to przyjemność gdy rozpływa się w ustach, prawda? To samo jest z "dobrymi" słowami. Niosą ciepło, samym swoim brzmieniem.
I tak, słowa "Kocham" się często nadużywa, jednak w stosunku do najbliższych członków rodziny... nie, te słowa nigdy nie stracą na wartości i nie żałuję się ich.
Babcia to nie chłopak poznany na trzepaku, który zniknie równie szybko jak się pojawił.

[amówiłażema18]

nie mam problemów z wyrażaniem emocji, poza tym 'kochaniem'. mogę tak powiedzieć do panny, o kimś, ale już do rodziców czy brata raczej nie. zazwyczaj jest tak, że przytaknę na to co powiedza oni. "kocham Cię" -> "ja Ciebie też" (:
swego czasu próbowałem to zmienić. nie było tak tragicznie, nawet wszystko szło po mojej myśli. jednak po jakims okresie zaniechałem prób. nie wiedziec czemu.
imo okazanie miłości przez czyny jest ważniejsze. słowa mogą być tylko dopełnieniem do całości. myślę jednak, że jeżeli dana osoba jest świadoma co do niej czujemy to moga być nawet zbędne.
a miłość tkwi w więzi z bliską nam osobą. cytat mi się przypomniał: "Byłbyś gotów zabić każdego, kto uderzyłby Twoją matkę, a sam czynisz jej największy ból." - skoro również tak bym zrobił, ona ma tego świadomość to czy musze jej powtarzać codziennie, że ją kocham? (:

[Wampirka]

Sprawia mi to problem. Chyba najmniejszy jednak w przypadku mamy.
Czasem mówię, że ją kocham, ale niestety nie jest to częsty przypadek.
Partnerowi czy innej wyjątkowej osobie albo krewnym nie potrafię tego powiedzieć. I tak jak zaznaczyła mystery :

Potrafię komuś powiedzieć na przykład że bardzo kocham moich Dziadków. Ale im już nie umiem. Nie wiem dlaczego. Jest to dla mnie oczywiste, mam wielką nadzieję, że Oni o tym wiedzą.

[nieznajoma1]

I u mnie jest podobnie, jak u mystery, . Nie pamiętam kiedy ostatni raz powiedziałam rodzicom, dziadkom, siostrze że ich kocham. Nie potrafię wyrażać tych uczuć. Od dziecka byłam bardzo zamknięta w sobie- nie dotykaj, nie przytulaj, nie całuj. Może to też wpłynęło na tą otwartość wobec innych.
Ale z drugiej strony, nie pamiętam też kiedy usłyszałam ''kocham cię'' ze strony rodziców. Mimo, że jestem z nimi bardzo związana, takie słowa nie padają.
Co innego jeśli chodzi o chłopaka. Na początku, nie mogłam tego z siebie wykrztusić, jednak z czasem, stało się to tradycją.
Jest od dla mnie wszystkim i mam ogromną przyjemność, gdy mogę mu powiedzieć ''kocham Cię'', bo wiem, że te uczucia są prawdziwe. Teraz, nie wyobrażam sobie, żeby choć raz dziennie nie zapewnić go o tym uczuciu.

Czy uważacie, że powtarzanie komuś tych słów jest konieczne? Czy może sądzicie, że to są słowa "odświętne", mówicie je rzadko, ale miłość okazujecie w większości przypadków po prostu zachowaniem?

Powtarzanie tych słów na pewno nie jest konieczne ale mimo tego, że wiem że mój chłopak mnie kocha, uwielbiam gdy mi to powtarza. Słowa są równie ważne jak czyny.

[Incomprehensible]

O właśnie, może chodzi też o to, że nadużywanie tego słowa sprawiło, że jest teraz takie banalne i czasami znaczy mniej niż powinno.

Czy na pewno? (; Spójrz, żadna z osób, które się wypowiedziały, nie potrafi, wstydzi się, może boi - używać tego słowa wprost. Łatwiej jest napisać, pokazać, powiedzieć przez telefon czy nawet szepnąć na ucho, niż powiedzieć w oczy. To chyba znaczy, że zdajemy sobie sprawę z ogromnej wagi tych słów i wywołują one w nas ten rodzaj onieśmielenia, nawet, jeśli w innych dziedzinach życia (bo miłość to jedna z takich dziedzin) nas to wcale nie dotyka. Ja także nie umiem. Zdecydowanie łatwiej jest powiedzieć: "Ja ciebie też" niż samemu wyznać miłość. U mnie w domu tata nie strzępił sobie języka i okazywał czynami, że nas kocha, natomiast mama robiła to w bardzo ciekawy sposób - w trzeciej osobie. I to też jest jakiś sposób ułatwienia - powiedzieć: "Mama cię kocha" niż: "Kocham cię".
Nie pamiętam, jakie było moje pierwsze "kocham" skierowane w kierunku partnera, jednak przy późniejszych już unikałam kontaktu wzrokowego przy tym wyznaniu i wolałam powiedzieć na ucho albo tuląc się do niego. Przyjaciołom raczej nie mam problemu tego powiedzieć, w rodzinie staram się unikać bezpośredniej formy, tylko mojej siostrzenicy, gdy podbiega i mówi "kocham cię", nie waham się odpowiedzieć: "ja też cię kocham".
Używanie "kocham" w stosunku do wyższej formy "lubię" zdarza mi się raczej rzadko, bo staram się nie nadużywać.

[alexia]

Potrafię komuś powiedzieć na przykład że bardzo kocham moich Dziadków. Ale im już nie umiem. Nie wiem dlaczego. Jest to dla mnie oczywiste, mam wielką nadzieję, że Oni o tym wiedzą. Ale nie umiem powiedzieć tego zdania. To samo z Mamą.

Mam dokładnie tak samo,przy kimś potrafię powiedzieć, 'Przecież kocham swoich dziacków/mamę/brata!'' Ale osobiście już nie bardzo.
Teraz to wyrażenie jest zresztą wszędzie, na kartkach,lizakach więc to już chyba nie jest takie osobiste wyrażenie największych uczuć do kogoś. Bo powiedzieć ''kocham cię'' nie jest łatwo,człowiek jakby się obnażał ze swoich uczuć. Jest ono ważne,i nie każdy potrafi je wypowiedzieć na głos,nawet babci jak to powiedziały osoby wyżej,umieją pokazać serduszko z palców,narysowane na kartce ''kocham cię'' ale powiedzieć już nie. Więc nie wydaje mi się,że to wyrażenie straciło na wadze przez te wszystkie spoty reklamowe czy cokolwiek innego. Bo ludzie dalej nie umieją,nie chcę,wstydzą się okazywać uczucia.

[AniolekWGlanach]

Według mnie słowa są oczywiście ważne, ale czyny są ważniejsze. Bo co z tego, że chłopak powie mi, że mnie kocha, jak następnego dnia mnie zdradzi? Wolałabym żeby zabrał mnie na romantyczny spacer, niż powiedział to wprost.
Ja niestety mam problem z powiedzeniem tego do kogoś z rodziny. O dziwo, z chłopakiem nie miałam tego problemy, no może trochę na początku naszego związku. U mnie w domu nigdy nie używało się takich słów, może więc po prostu nie jestem do tego przyzwyczajona.

[Claudynka]

Nie mam problemów z okazywaniem uczuć chłopakowi, natomiast rodzinie - owszem. Jednak to, że nie mówię Im "kocham Cię", wcale nie znaczy, że nie pokazuję, że są dla mnie bardzo ważni. Widzą to w bardzo wielu sytuacjach.

Czy uważacie, że powtarzanie komuś tych słów jest konieczne?

Powtarzanie jak katarynka - nie. Ale każdy człowiek potrzebuje od czasu do czasu usłyszeć, że jest dla kogoś bardzo ważny. Zachowanie swoją drogą, ale słowa również mają ogromną wagę w tej kwestii.

[sixteen]

'kocham Cię' - nie sądzicie,że te słowa zostały strasznie zpowszechnione. Kochasz nowy ciuszek,kochasz lizaczki,kochasz centrum handlowe. Kochasz.. kochasz... kochaszz
napewno?