Witamy na M-Forum.

[Wala]

Kochać - jak to łatwo powiedzieć... Tak swego czasu śpiewał Piotr Szczepanik.

Z moich obserwacji wynika, że często ludziom duży problem sprawie powiedzenie drugiej osobie (nawet jeśli nam na niej zależy), że ją kochamy. A z drugiej strony czy potrzebne jest ciągłe zapewnianie o swojej miłości poprzez słowa?
Czy nie lepiej jest ją okazywać poprzez zachowanie, troskę, pomoc? Często przecież ludzie mówią "kocham cię", a zachowują się zupełnie jakby nie wiedzieli co te słowa znaczą.

Jak jest z Wami? I nie chodzi mi tylko o partnera, ale także o rodziców, rodzeństwo, kogokolwiek kogo darzycie uczuciem. Mówicie im, że ich kochacie? Często? Rzadko? Może za rzadko?
Czy uważacie, że powtarzanie komuś tych słów jest konieczne? Czy może sądzicie, że to są słowa "odświętne", mówicie je rzadko, ale miłość okazujecie w większości przypadków po prostu zachowaniem?

[Pizzaro]

yncydent, racja, moje niedopatrzenie. Raczej trudno mi emocje wyrażać względem rodziny, a łatwiej wobec znajomych i koleżanek/kolegów. Co do tych trzech ostatnich wyrażeń to mam jakiś defekt, że z powodu nieśmiałości kiedyś w ogóle nie mogłem się przełamać i bez przeszkód powiedzieć owe słowa w uznaniu dla członków rodziny. Cóż, trochę się zmieniło od tego czasu i coraz mi łatwiej. Wiem, że to dziwne, ale co mam na to poradzić, że taki byłem ? Wmawiano mi prawie całe dotychczasowe życie, że nic nie potrafię i do niczego się nie nadaję oraz to, że nic nie osiągnę. To stłumiło się we mnie i takie były tego skutki.

[Kropka.]

Przyznam, że mam poważny problem z mówieniem ludziom, że ich kocham. Na dobrą sprawę jeszcze nigdy świadomie i na poważnie nikomu tego nie powiedziałam (nie liczę dziecięcych lat). Myślę, że to są naprawdę duże słowa i nie można ich rzucać na wiatr. Tak więc w moich ustach raczej rzadko będą one gościć, na co dzień wolę okazywać swe uczucia za pomocą czynów. "Kocham Cię" często wymawiane traci swój urok.

[Neosha]

Kiedyś te dwa słowa częściej przechodziły przez gardło. Obecnie jakoś nie umiem na lewo i prawo tego mówić. Jestem zdania, że czasem lepiej powiedzieć to raz a częściej okazywać. To lepszy dowód niż jakiekolwiek puste słowa. No i jeśli kogoś nie kocham to za nic w świecie nie powiem mu, że jest inaczej. Nie umiem.

[IronischWesen]

Jak jest z Wami? I nie chodzi mi tylko o partnera, ale także o rodziców, rodzeństwo, kogokolwiek kogo darzycie uczuciem. Mówicie im, że ich kochacie? Często? Rzadko? Może za rzadko?

Partnerów do których 'coś' czułam miałam dwóch. Jednak nigdy nie powiedziałam, że ich kocham, bo właściwie sama nie wiem czym jest miłość. Być może kiedyś się dowiem. Było to zafascynowanie, zauroczenie? Nie powiedziałam bo nie byłam pewna w stu procentach, ale nie mam pewności czy powiedziałabym to nawet jeśli bym tak czuła. Rodzicom nigdy tego nie powiedziałam bo oni mi tego nigdy nie mówili. Właściwie to chyba przez to nie potrafię tych słów z siebie wyrzucić. Kiedyś jak miałam z rodzicami gorszy okres to spytali się czy ich w ogóle kocham. Stanęłam jak wryta i powiedziałam: "Nie zadawajcie głupich pytań." Oni na to, że to nie są głupie pytania. Że chcą to usłyszeć. A ja: "Ja też przez wiele lat chciałam to usłyszeć, a teraz nie potrafię o tym mówić." Więcej już nie poruszyli tego tematu. Siostrze również tego nie mówiłam, ale wiele razy powtarzałam, jak się cieszę, że jest. Ona powinna o tym wiedzieć, bo czynami udowadniam jej jak ważna jest dla mnie nasza więź. Pierwszy raz zmusiłam się aby to powiedzieć babci, gdy płakała. Dowiedziała się o strasznej rzeczy. Nigdy nie zapomnę jak walczyłam z samą sobą w środku. To uczucie było dziwne. Bo czułam to, ale nie mogłam. W końcu wydusiłam z siebie: "Wiesz babciu, że masz nas. Kochamy Cię." Popłakała się wtedy jeszcze mocniej. Nie odczułam ani ulgi, ani żadnego innego pozytywnego uczucia. Chociaż ona się ucieszyła i chyba pomogłam. Drugi raz wypowiedziałam te słowa niedawno, Dziadkowi. Spojrzałam się na niego i przeszło mi przez myśl: "Boże, on umiera." Gdy żegnałam się z nim powiedziałam: "Bardzo Cię kochamy." Nie jestem nawet pewna czy usłyszał, ale tutaj odczułam pewnego rodzaju ulgę. I satysfakcję, że się odważyłam. Nie chcę już więcej się tak męczyć. Kiedyś może przestanę czuć tą blokadę, ten strach przed wielkością tych słów. Jednak na razie nie uważam, żeby powtarzanie tych słów było konieczne.

[qxReVeRxp]

Dwa słowa , a kosztują tyle wysiłku co ? Osobiści wole okazać to czynami niż słowami...

[Kama_mala]

Zależy komu i w jakiej sytuacji. Na pewno łatwiej to powiedzieć komuś kogo kocha się naprawdę i kto odwzajemnia to uczucie. Inaczej zawsze pozostaje lęk przed odrzuceniem. Z mówieniem o uczuciach na ogół jest tak zawsze, zawsze pozostaje lęk przed niezrozumieniem, odrzuceniem i takie tam. I nie chodzi tylko o miłość, ale też np o strach. Powiedzieliście komuś, że się go boicie. Boję się ciebie? Przerażasz mnie? Albo nie lubię Cię? Denerwujesz mnie? Mówienie komuś co do niego czujemy jest skomplikowane

[Kizoku]

Nie znam strachu i miłość mnie przepełnia, więc te słowa wychodzą ze mnie bez żadnego problemu. Szczegółowe doprecyzowywanie uczucia też przychodzi wyjątkowo łatwo.

[NYC]

Ja mówie rzadko rodzinie, ze ja kocham, ale kocham ja mimo, że az tak wylewnie tego nie okazuję. Nie jestem wylewna jesli chodzi o uczucia, bo mam problem z okazywaniem ich.

[Mentiroso]

Odnosząc się tylko do sympatii między kobietą a mężczyzną to myślę, że tylko przy pierwszym związku może być pewna trema. Na swoim przykładzie mogę także podać. Znałem się z moją koleżanką bardzo długo, nie miałem odwagi jej powiedzieć, a później gdy nie widzieliśmy się pół roku tak cholernie tęskniłem, iż zdałem sobie sprawę co powinienem wtedy zrobić. Niestety dopiero wtedy stałem się na tyle "odważny" by to zrobić. Pech, że było za późno. Trudno

[karr]

nie pamiętam kiedy ostatni raz użyłem słowa "kocham" wobec drugiego człowieka (chyba x lat temu jako małe dziecko, kiedy wszystko było proste i zrozumiałe). teraz to mam pewne wątpliwości co do tego czy ja w ogóle kogokolwiek kocham. nie mam dobrych kontaktów z rodziną, od kilku miesięcy systematycznie oddalamy się od siebie. i to nie dlatego, bo jestem kolejnym zbuntowanym dzieciakiem, który nie lubi swoich starych, bo nie pozwalają mu iść na imprezę... po prostu jest między nami głęboko zakorzeniony konflikt, o którym nigdy nie mówi się głośno, ale i tak każdy wie że już nigdy nie będzie tak jak kilka lat temu. bliscy nie wzbudzają we mnie żadnych cieplejszych uczuć, nie cieszę się kiedy chcą spędzać ze mną czas (a wręcz przeciwnie, denerwuje mnie to), nie interesuje mnie ich życie i potrzeby. przy takim instrumentalnym traktowaniu raczej trudno o to, żebym wyznawał im swoją miłość, której notabene nie czuję. nie wiem czemu to zawdzięczam, może rzeczywiście jestem uczuciowo wypaczony, a może to efekt zaburzeń chemicznych w mózgu, o których dużo można czytać w powiązaniu z pewną chorobą a których nie da się zmierzyć za pomocą badań klinicznych. to mi spędza sen z powiek bo czuję się jakbym wiele tracił.

[Kama_mala]

Rodziny się nie wybiera. Ja kiedyś nie cierpiałam mojej siostry. Przechodzilam obok niej jak obok cienia. Była ode mnie starsza, zawsze się bałam, że coś na mnie nakabluje. Na szczęście potem wyszła za mąż i sie wyprowadziła. I wtedy nasze stosunki zaczęły się powoli rozkręcać. Teraz utrzymujemy ze sobą kontakt i jest całkiem całkiem nieźle. Nawet ostatnio ją trochę polubilam. A na pewno nigdy nie powiem jej, że ją kocham

[słodkakawa28]

Teraz slowa 'kocham cie' stracily swoj urok pewnie dlatego ze sa tak bardzo rozpowszechniane...

[Kama_mala]

Wypowiadane do odpowiedniej osoby nie tracą uroku