Witamy na M-Forum.

[NYC]

Był temat jakie decyzje zmieniły wasze życie, a teraz chodzi mi o wydarzenia, które zmieniły wasze życie lub Was samych. Jakie to wydarzebnia i co ona w Was zmieniły?

Mnie bardzo zmienił pewien kwietniowy dzień, kiedy Ktoś bliski odszedł na zawsze. Od tamtego dnia czuję, ze jestem inna, wszystkjo się zmieniło, prawie i mój charakter po części się zmienił. Stałam się bardziej iriniczna, sarkastyczna, mniej okazuję uczuć otwarcie, ukrywam je w sobie. Były tez inne podobne wydarzenia, ale to mnie odmieniło chyba najbardziej. Gdy widzę tę datę gdzieś to coś dziwnego czuję. Jeden dzień, a zmienił mnie i moje zycie. Jeden poniedziałek.

[Darcia K]

Śmierć przyjaciółki sprawiła, że jestem niesamowicie zamknięta w sobie i nie chcę już się plątać w następne przyjaźnie, bo boję się, że skończy się podobnie, unikam po prostu cierpienia w ten sposób.

[Mentiroso]

Nie zamierzam być kreatywny, i również powiem, że śmierć bliskiej osoby. Zdałem sobie sprawę jak była dla mnie ważna. Postanowiłem przynajmniej choć w 1% żyć na ziemi tak dobrze jak ona.

[repciuch]

rozmowa z pewna dziewczyna, ktora pokazala mi jak latwo potrafi przebic sie przez 'maske' za ktora sie chowam by czasem nie dopuscic zbyt blisko ludzi do siebie. szkoda, ze sie wystraszylem i wiecej sie nie spotkalismy.

[Mcsente]

Ja w sumie miałem 3 wydarzenia - 3 różne etapy w życiu.

Pod koniec II LO (dawne dzieje) zmarł mój dość bliski kolega (rak spowodowany m.in paleniem tytoniu). Od tego momentu nie pije, raz na rok (Sylwester) symbolicznie.

Na początku III LO poznałem swoją wielką miłość. To wydarzenie pozwoliło mi się otworzyć na świat, nauczyło mnie wielu dobrych ale i złych rzeczy.

I rok studiów, rozstanie z dziewczyną i pojęcie prawdziwej istoty świata. Widzę, że obojętność niszczy ten świat i powoli i ja staję się taki jak on. Od tego momentu - zacząłem poświęcać się nowej pasji.

[martuśka.]

Śmierć taty i cioci. Zrozumiałam nie tylko dzięki śmierci taty ale przy późniejszej śmierci cioci, która była złotą kobietą - zrozumiałam, że nie ma sensu w przywiązywaniu się do ludzi. Śmierć taty przyszła nagle, niespodziewanie, to był ogromny cios. Byłam dzieckiem i wiecie co pomyślałam, gdy mama w bramie powiedziała, że tata nie życie? Że to żart na Dzień Dziecka a tata wyjdzie zza rogu. To było co najmniej dziwne ale chciałam by tak właśnie było, chciałam by to był cholerny, durny żart na przeklęty dzień dziecka.
Nie od razu zaszły wszystkie te zmiany, z czasem wiedziałam, że muszę być silną osobą, że nie mogą złamać mnie ludzie i ich odejścia, że trzeba radzić sobie też kiedy zabraknie bliskich osób. Radzę sobie z tym coraz lepiej, dobrze się z tym czuje choć są problemy bo czuję się jakbym zupełnie wypaliła w sobie te ludzkie uczucia do innych osób. Nie zależy mi przez to na ludziach, na bliskich znajomościach z nimi, traktuje ich często z góry choć wiem, że to nie ich wina, że kiedyś odejdą, że wszyscy odejdziemy a ktoś będzie przez nas cierpiał. Może kiedyś inaczej na to spojrzę. Po prostu w ten sposób bronie się przed nadmiernym cierpieniem (bo przecież cierpię gdy ktoś odchodzi ale chce to zminimalizować).


Myślę jednak, że ta era powoli mija. Świadczą o tym niewielkie zmiany, naprawdę drobne ale dostrzegalne sytuacje. Może to dzięki partnerowi a może to naturalna zmiana. Podobno co 7 lat człowiek się zmienia i może akurat teraz te zmiany przychodzą. Myślę, że najwięcej ma w tym swojego udziału mój partner. On przeprowadził w moim życiu burzę, pokazał, że druga osoba ma uczucia (to było niezłe odkrycie hehe), że można żyć z kimś myśląc czasem, że to właśnie to (ale też nie za często). Myślę, że przyjaciółka też wiele mi w tym pomogła. No i narodziny Kacperka - cud narodzin a potem rozwoju takiego szkraba, wszelkie jego czułości, całuski, wygłupy - to takie oczko w głowie, która pozwala myśleć, że świat jest wspaniały, doskonały, że człowiek jest dobry. Dziecko (choć nie moje) wprowadza w życiu wiele zmian, sprawia, że można naprawdę wiele poświęcić (rzucam ZAWSZE wszystko byleby Go zobaczyć a to nawet w przypadku partnera nie często się zdarza), otaczam go opieką, troską i nie pozwalam na jakiekolwiek krzywdy (a on potem kłamie, że ciocia go bije hehe). Wtedy człowiek bardzo się zmienia, zmienia się dla innych, któzy pojawiają się w jego życiu. Tym drugim zdarzeniem jest po prostu pojawienie się odpowiednich osób w życiu.

[sexilala]

próby gwałtu .Zaczęłam bardzo się szanować..pilnować...nie ufam każdemu tak naiwnie na słowa .I po tamtym jestem wogule inną osobą ,kiedyś szalałam by tylko jak najwięcej pieszczot teraz trochę się bawię ale szukam porządnego faceta iii staram się skupiać na pracy by wymazać tamten dzień ze swojego życia.

[Liszka]

Wypadek. Bo to,co nazywam kontuzją kolana, jest skutkiem wypadku autokarowego. Musiałam w jednej chwili pożegnać to, co kochałam całym swoim małym sercem i kocham po dziś dzień, ale teraz został jedynie ten cholerny sentyment. Do tej pory boję się mijających aut, kiedy jadę autobusem/autokarem.


Śmierć Babci. Miałam Babcię, cudowną, najwspanialszą, całe swoje życie. Wracałam z wakacji, Babcia od kilku dni gorzej się czuła, przez telefon powiedziała, że czeka już tylko na mnie. Jak to, moja najsilniejsza na świecie osoba? Przyjechałam wieczorem i na drugi dzień pobiegłam do Babci z aparatem i milionem opowieści. Pogotowie, noc w szpitalu, śmierć. Ta sytuacja zmieniała mnie powoli. Minęło już tyle czasu, a ja wciąż mam porozgrzebywane rany. Gdzieś po drodze straciłam beztroskę, taką pewność kolejnego dnia. To zmieniło moją matkę, bardzo bardzo, a to znowu zmieniło nasze relacje. Zmieniło się całe moje życie i brak tej konkretnej osoby wciąż rzuca i będzie rzucał cień na mój i mojej rodziny dalszy byt.
To przyszło nagle, z dnia na dzień. Do tej pory opowiadam po raz n-ty historie z tamtych wakacji płacząc w poduszkę i tylko poduszka je zna. I mój pies.
Przez długi okres czasu wmawiałam sobie, że Babcia żyje, ale wyjechała,przez to długo grzebałam się w swojej powracającej ciągle tragedii.
Matka obwinia mnie za tę śmierć, choć nie ma prawa, nie ma, nie ma, bo przecież jak to mogło byc moją winą? W kłótniach wykrzykuje mi w twarz, że przeze mnie umarła,przeze mnie jej nie ma.
Ciężko nawet opisać, co się zmieniło, bo zmieniło się wszystko. Wraz ze śmiercią Babci umarło we mnie sporo rzeczy.

[Antykozak]

Śmierć taty - zaraz po śmierci taty z zamkniętego w sobie, nieśmiałego chłopca stałem się bardzo dojrzałym człowiekiem. Kiedyś byłem inny. Dziecinny i nieśmiały. Potem musiałem uśpić swojego pupila (kotka) z którym się wychowałem, bo padły mu nerki a rok temu zmarła mi babcia. Krótko mówiąc śmierć pewnych osób najbardziej wpływa na moją psychikę.

[Nineku]

Nie będę się wdawać w szczegóły, podnoszące ciśnienie i raczej bardziej prywatne, ale to, o czym mogę śmiało powiedzieć, że bezpośrednio odmieniło moje życie: (Kolejność wg tego, co do głowy przyszło);
poznanie Kamileckiego, rozwód rodziców, pójście na I studia, śmierć Kini i burza w rodzinie nią wywołana, śmierć przyjaciela, pierwszy w życiu papieros (4 albo 5 klasa podstawówki), wolontariat z dziećmi niepełnosprawnymi, praca w barze.

[Redeyed]

Dołączenie do radia internetowego o tematyce azjatyckiej jako prezenter. To była reakcja łańcuchowa. Dzięki temu zaangażowałem się w Polskim fandom m&a, zacząłem jeździć na konwenty, przełamałem nieśmiałość, wyrobiłem sobie dykcję, zyskałem niewielką popularność w fandomie, ale przede wszystkim poznałem mnóstwo wspaniałych ludzi, w tym moją pierwszą dziewczynę, która jest nią do dzisiaj. Z poznaniem jej wiąże się kolejna fala zmian w życiu. Dorosłem. W ciągu tych kilku miesięcy naprawdę się zmieniłem, przestałem pić bez opamiętania, przestałem myśleć o ludziach jak o wrogach, życie przestało mi być obojętne, nauczyłem się brać odpowiedzialność za drugą osobę, a przede wszystkim - nauczyłem się kochać. Oczywiście nie obeszło się bez ranienia się nawzajem co jakiś czas, choć trzeba przyznać, że ona dokopała mi raz znacznie mocniej, niż ja za wszystkie razy Dzięki temu nauczyłem się wybaczać, ale jednocześnie asertywności i stanowczości.

Teraz wiem, że nawet najmniejsza decyzja może odmienić człowieka o 180 stopni.
Z nieśmiałego, nienawidzącego świata nastolatka, siedzącego przed kompem dniami i nocami zmieniłem się w osobę bardziej rozrywkową, ufną, tolerancyjną.

[korop]

Pod koniec gimnazjum zacząłem grać w rugby. Zmieniłem tym swoją psychikę o 180 stopni. Od tego czasu każdemu z problemami, zalecam sport.

[Neosha]

Nie będę się wdawać w szczegóły, bo to zbyt chyba osobiste. Jakie to wydarzenia? Przede wszystkim: śmierć przyjaciela, utrata przyjaciółki, zerwanie kontaktu z matką, praca i poznanie Lubego.
Wszystko miało na mnie większy wpływ, ale szczególnie te dwa wydarzenia odniosły najlepszy i najbardziej pozytywny wpływ na moją osobę.

[Oxladies]

Śmierć babci sprawiła, że zaczęłam się bardziej interesować co się dzieje w domu, w rodzinie.
Rozsypanie się przyjaźni z kilkoma osobami uświadomiło mnie w tym, ze trzeba patrzeć kto był gdy nikogo nie było. Bieda która mnie ugryzła uświadomiła mnie w tym, ze prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie i w tym, że nie powinno się patrzeć na to jak kto się ubiera, co nosi tylko na to co ma w sercu i jakim jest człowiekiem

[topisieasfalt]

Definitywnie przeprowadza do innego kraju. Zmiana o 360 stopni.