Witamy na M-Forum.

[werka]

Hej jak wiadomo o śmierci jest mało co rozmów a kiedy ona zabierze kogoś bliskiego w tedy jest pytanie dlaczego? Śmierć zabrała mi 3 bliskie osoby,które były bardzo młode.Może komuś z was zabrała kogoś bliskiego.Napisz jak radzisz sobie po stracie bliskiej osoby która już ma życie wieczne

[Wertanis]

Stracielm 5 bliskich mi osob ale ciesze sie z tego, tam bedzie im lepiej a po 2 niby trafiaja do nieba (wg chrzescijanstwa w ktore od roku nie wierze...) ida tam gdzie jest szczescie i bog(niby istnieje chociaz w to watpie) Najlepiej to o tym nie myslec albo znalesc nowych takich samych badz innych z takimi ktorymi bedzie ci dobrze

[bachula]

tak już jest że śmierć zabiera nam bliskie osoby czasem nawet najbliższe.
jak sobie z tym radzic? Nie ma żadnej drogi na skróty. trzeba tą żałobę po prostu przeżyć, swoje wypłakać.Ludziom wierzącym jest łatwiej bo wiedzą ze to nie koniec, ale ból i tęsknota to uczucie ludzkie i nawet najbardziej wierzacy człowiek je odczuwa. moze to zabrzmi banalnie ale jedynym lekarstwem na to jest..czas. wazne jeszcze jest to aby miec wokół siebie ludzi którzy pomogą nam to przeżyć przy których możemy się wypłakać

[Joasia]

trzeba tą żałobę po prostu przeżyć, swoje wypłakać

gdybym mogła płakać... pamiętam, że kiedy umarł mój dziadek to czułam się tak jakoś dziwnie, chciało mi sie płakać ale z drugiej strony nie mogłam, czułam jakąś pustkę... sama nie wiem trudno to opisać... w każdym bądź razie nie płakałam - nie mogłam...

[paula3]

najblizsza osoba dla mnie ktora odeszla na tamten swiat jest moja Babcia, wyrzucam sobie ze nawet na jej pogrzebie nie zaplakalam, czulam sie zle, ale nie plakalam, moze dlatego ze Babcia od lat chorowala i ostatnimi czasami nie bylo z nia kontaktu, jedyne moje wspomnienia o niej sprzed choroby pamietam jak przez mgle, choc juz wtedy ta paskudna choroba sie w niej rozwijala, nawet nie wiem jak sie pisze jej nazwe, Alzhaimer, jakos tak, choroba ktora zabrala mi Babcie zanim zdazylam ja tak naprawde poznac, chyba teraz, kilka lat po jej stracie tesknie za nia bardziej niz zaraz po jej smierci. i tak mi sie chce plakac, mam troche wyrzutow, ze slabo jej poznalam, ze przez ta chorobe balam sie do niej zblizyc. teraz jedynie co mi pozostanie to plakac za Nia, modlic sie i rozmawiac z Nia.

[*Anecia*]

ja tez stracilam babcie, aby bylam z nia na prawde strasznie zwiazana, chyba nawet bardziej niz z rodzicami. nie mam zadnej oryginalnej rady, po porstu potrzebny jest czas. ja akurat plakalam codziennie przez ponad 4 m-ce. minely dwa lata i dalej mi sie to zdarza. a co do tych spraw religijnych, to w Boga i w zycie wieczne sama nie wiem czy wierze, ale wydaje mi sie, ze te osoby gdzies tam sa i ze moze je kiedys spotkamy(takie male pocieszenie)

[gemma]

10 lat temu straciłam ojca.
kiedys myslenie o smierci nie pozwalalo mi normalnie zyc. budzilam sie w nocy, wszystko mnie przerazalo.
mysle ze gdyby to wszystko zdarzylo sie teraz bardziej bym to przezyla. cale zycie bede pamietac jak mama wrocila do domu w grudniowy wieczor i powiedziala, ze tata nie zyje. jako siedmiolatka chyba nie rozumiałam. nie wiem kiedy nauczylam sie zyc bez ojca. ale to nie bylo takie trudne, skoro nie bylo go przy mnie przez ponad polowe mojego zycia. boli mnie to, ze nie pamietam bardzo wielu rzeczy.
dopiero niedawno zaczelam pytac mame o wszystko co z nim zwiazane. i ciesze sie, bo Ona tez nareszcie zaczyna zyc.
ale nigdy nie zrozumiem, dlaczego nas wtedy zostawił.

[SoBineQ]

Wszystkie te wasze wypowiedzia są takie na które mozna sie wypłakac. Dlamnie też najbliższą osobą która odeszła jest moja babcia barodzo płakałem za jej odejsciem to było dlamnie straszne ale cóż tak widocznie miało być moja babcia była wspaniałą osobą była schorowana ale mimo to bardzo ją kochałem i nadal niemoge sie pogodzic z jej odejsciem.

[Cinderella]

Tak naprawdę to nigdy nie doświadczyłam śmierci kogoś bliskiego... Owszem umierali członkowie mojej rodziny, ale rodziny dalszej, widziałam ich conajwyżej 2 razy w życiu, jako zupełnie małe dziecko, a niektórych nie widziałam wcale... Nie odszedł też nikt mi bliski spoza rodziny... Kilku sąsiadów w podeszłym wieku, których widywałam od czasu do czasu...
Dotąd nie umarł jeszcze nikt, za kim bym tęskniła, nikt, kto byłby dla mnie ważny... Strasznie się boję, że jeśli to kiedyś nastąpi (a nastąpi napewno ), nie będę umiała sobie z tym poradzić....

[Liliane]

ja po stracie kuzynki szukałam jak najwięcej zajęć, uczyłam się intensywnie, mało jadłam w końcu schudłam 6kg a wszystko przez to, ze miałam zajęty cały dzień a w nocy mimo ogromnego zmęczenia nie mogłam spać, bo cały czas o niej myślałam. Najlepiej się z tym pogodzić taka jest kolej rzeczy i nikt ta to nic nie poradzi

[Szaszek]

W takich chwilach ukojenie przynosi wiara, wkońcu jeżeli po drugiej stronei jest lepiej? A poza tym od problemu nei można uciekać, swoje trzeba wypłakać, dopiero wtedy może wrócić uśmiech, bo wkońcu płaczemy nad tym, że to z nami nei ma tej osoby, nie można skrywać emocji, dobrze mieć pogadać z kimś na temat przemijania, w końcu to normlane, każdy z nasz umrze prędzej czy później.

[Magic]

Hmmm... mi ostatnio zmarło 3 wujków i dziadek ... na początku była rozpacz , ale po długim czasie przyzwyczaiłme sie do ich nie obecnosci .. z tym się nie da walczyć , to po prostu trzeba sie przyzwyczaić , do tego ... co prawdaż nigdy o nich nie zapomne ale już nie boli aż tak ta strata ...

[DeZeRteRka]

po stracie mojego najlepszego kumpla dość długo się zbierałam do siebie... a po babci.. no cóż najblisza mi osoba... nadal mi jej brakuje... ale cóż ... każdy kiedyś umrze

[Pysia]

Ja wiem ,ze ludzie odchodzą do lepszego świata.....jednak mimo tego z,e jestem bardzo wierząca...boję sie teog jak niczego w świecie.....myśle ,ze gdyby odszedł ktoś dla mnie tak bliski jak rodzice czy rodzństwo,babcia...to nie wiem czy bym to przeżyła..na samą myśl o tym łzy mi sie kręca w oczach.....ja za bardzo ich kocham i wolałabym sama odejść tylko nie oni......tęsknota by mnie zabiła....

[NiunkaPL]

Nie mogę się pozbierać... ;(