Jak radzisz sobie po stracie bliskich

werka · przez **werka** » 24 Maj 2007, 07:22

Hej jak wiadomo o śmierci jest mało co rozmów a kiedy ona zabierze kogoś bliskiego w tedy jest pytanie dlaczego? Śmierć zabrała mi 3 bliskie osoby,które były bardzo młode.Może komuś z was zabrała kogoś bliskiego.Napisz jak radzisz sobie po stracie bliskiej osoby która już ma życie wieczne

onaszalona · przez **onaszalona** » 10 Lip 2009, 21:45

Z najbliższych osób jeszcze nikogo nie straciłam, z dalszej rodziny oczywiście tak, ale to kwestia czasu, najpierw jest takie uczucie osamotnienia, żal, płacz, smutek ale to mija, zostają tylko wspomnienia.

przez **mgirl** » 10 Lip 2009, 21:45

askaa_ · przez **askaa_** » 15 Lip 2009, 03:35

onaszalona napisał:Z najbliższych osób jeszcze nikogo nie straciłam

Natomiast ostatnio w wypadku samochodowym zmarła przyjaciółka mojej dobrej koleżanki. Płakała przez pare dni. Teraz codziennie chodzi na cmentarz porozmawiać. Mówi, że jej to bardzo pomaga. Nie wiem czy i mi by pomogło i wole się nie dowiedzieć.

Darcia K · przez **Darcia K** » 12 Wrz 2009, 19:36

W lutym miną 2 lata od śmierci mojej najlepszej przyjaciółki, pomaga mi tylko obecność innych osób i myśl, że ona by nie chciała, żebym po niej płakała, tylko żebym była szczęśliwa.

martuchaaaaaaaaaaa · przez **martuchaaaaaaaaaaa** » 13 Wrz 2009, 05:21

hmmm.... niby zmarlo mi kilka osob z rodziny jednak nigdy tego jakos glebiej nie przezywalam. Moze dlatego ze dla mnie rodzina to przezytek i od wielu lat nie chce z nia miec nic wspolnego ( jeden wyjatek).
Natomiast kiedy umierala mama mojego przyjaciela nie potrafilam sobie z tym kompletnie poradzic patrzac jak on sie meczy i zamiast go pocieszac sama plakalam.
Jak sobie z tym radzic? Na to nie ma lekarstwa. Potrzebny jest czas. Choc uwazam ze czas nie leczy wszystkich ran to jednak z czasem troche je zabliznia.

anika · przez **anika** » 16 Wrz 2009, 18:14

Staram się jak najmniej siedzieć w domu, bo widok przybitej rodziny nie pomaga. Poza tym próbuję tak organizować czas, żeby ciągle mieć jakieś zajęcie.

przez **mgirl** » 16 Wrz 2009, 18:14

Soleil · przez **Soleil** » 19 Wrz 2009, 23:12

Niedawno, pół roku temu, straciłam najważniejszą osobę w moim życiu. I wiem, że gdyby nie wiara, modlitwa moja i innych ludzi... przetrwać to byłoby ciężko. Bardzo ważne jest wtedy wsparcie bliskich, my, jako rodzina, bardzo się przez to do siebie zbliżyliśmy.
Płakałam, jasne, że płakałam... ale przeważnie na uboczu, gdy nie widział nikt albo prawie nikt. I wiem, że minie jeszcze wiele czasu, nim będę umiała się z tym w pełni pogodzić. Ale wiem także, że nie cierpi, że jest szczęśliwa i że jest ze mną. Tego jestem pewna.

martuśka. · przez **martuśka.** » 21 Wrz 2009, 22:28

W moim życiu trzy bliskie mi osoby zmarły... Najpierw mój tata, w wypadku, tuż przy domu, poraził go prąd... to było 10 lat temu więc nie bardzo wiedziałam co się wtedy działo, jakoś wszystko przeszło obok mnie, chyba wtedy łatwiej było mi się z tym pogodzić ale nadal nie potrafię o tym mówić otwarcie, opowiadać o tym co i jak... ale przez to nienawidzę dnia dziecka bo to było tego dnia...
Potem ciocia - najwspanialsza kobieta jaką znałam, rak pokonał ją w kilka miesięcy...
Następnie babcia - złota kobieta, miała wylew... nikt nawet nie wiedział, dopiero ciocia poznała objawy bo jej mama też tak umarła... Trwało to wszystko nie cały tydzień...

Ze znajomych nikt na szczęście nie odszedł. Choć pamiętam, że gdy w gimnazjum zginęła dziewczyna w wypadku, choć znałam ją tylko z widzenia, to płakałam jak bóbr na pogrzebie... zawsze płaczę...
Po Janie Pawle nadal jakoś nie mogę sie pozbierać, gdy słyszę Barkę to łzy same staja mi w oczach... mówić jakoś też o tym nie mogę...

A w takich chwilach najlepsze jest milczenie... nie pomagają żadne słowa bo nie istnieją takie, które pomogą...

Diament · przez **Diament** » 03 Lut 2010, 20:37

Pod koniec wakacji zmarła moja najukochańsza babcia. Była jeszcze w miarę młoda. Była dla mnie jak druga mama. Widziałam się z nią kilkanaście razy dziennie. Zmarła po miesiącu leżenia na Intensywnej Terapii. Przyczyną był wypadek samochodowym ,w którym jechałam ja, mama, tata, brat i babcia. Sprawca wypadku nie ustąpił nam pierszeństwa. Uderzył w nas dwa razy. Dachowaliśmy. Babcia uratowała mi życie. Wszyscy leżeliśmy w szpitalu. Tata ma druty w ręce, brat miał wstrząs mózgu był mocno poobijany. Ja i mama wyszłyśmy jako tako bez szwanku. Byłyśmy moce poobijane. Tak naprawdę pasy uratowały nam życie. Gdyby nie one to zginęlibyśmy wszyscy.
Przez miesiąc dwa razy dziennie chodziłam z mamą do babci do szpitala. Była pod respiratorem, miała złamany krąg szyjny, połamane żebra, które przebiły płuca. Przez szpital wdała się sepsa. Wysiadły nerki, babcia zapadła w śpiączkę i koniec.

Ze stratą najukochańszej osoby nie radze sobie, a co dopiero moja mama. Nie potrafi się po tym pozbierać.

JEŚLI MACIE ZAMIAR "DODAĆ GAZU" TO NIE WSIADAJCIE DO SAMOCHODU. NAWET PO POLNEJ DRODZE. MOŻECIE ZMARNOWAĆ KOMUŚ ŻYCIE. TO JEST TRAGEDIA NA CAŁE ŻYCIE. PROSZĘ WAS.

ŻULietta · przez **ŻULietta** » 03 Lut 2010, 21:19

Dziadka straciłam jak byłam mała także nic nie rozumiałam, a więc nie odczułam tego. Jak umarła przyjaciółka, to rzeczywiście było ciężko, ale pomału z czasem puściło. Choć do dzisiaj nienawidzę o niej rozmawiać, a w rocznicę iść na cmentarz i patrzeć na jej rodzinę, która z ciekawością patrzy na moją reakcję a potem zanosi się płaczem na mój widok. Nie mogę i nie potrafię znieść, tym bardziej, że nie zdążyłam się z nią spotkać przed śmiercią i wiem (z perspektywy czasu) jak bardzo jej nie doceniałam.

CrisPMan · przez **CrisPMan** » 13 Lut 2010, 00:03

Również niedawno straciłem bardzo bliską osobe. Wiara, modlitwa, wiara w to, że zmarły jest w tym wspaniałym, Bożym świecie, pomaga sie podnieść

AleXi941 · przez **AleXi941** » 13 Lut 2010, 14:59

podobno czas nie goi ran, tylko przyzwyczaja do bólu.
może jest trochę w tym prawdy, ale nie mogłabym się zgodzić.
po pewnym czasie dalej jest Ci ciężko, ale przyzwyczajasz się do ciężkiej sytuacji. przyzwyczajenie. przyzwyczajenie..

NYC · przez **NYC** » 29 Sty 2012, 19:41

Na poczatku jest bardzo ciężko. Strasznie ciągnie mnie na cmentarz i często odwiedzam Kogoś wtedy. Staram nie przywoływać sobie wspomnień by nie bolało. Wtedy wolę przebywac w towarzystwie. Potem coraz rzadziej tęsknota się odzywa, ale czasem się odzywa. Przez jedną śmierć się bardzo zmieniłam i czasem jeszcze mnie to boli. Czas nie leczy ran tylko goi, bo czem te rany bolą nawet kilka lat lub i nawet przez całe zycie. Niestety czesto mnie spotkały takie wydarzenia, ale sobie radzę.

Mentiroso · przez **Mentiroso** » 29 Sty 2012, 20:18

Na początku jest mi bardzo źle. Polepsza się dopiero dzień po pogrzebie. Do tego przynajmniej raz w tygodniu staram się odwiedzać groby bliskich. Czasami sobie o nich przypominam. Ich słowa, może jak ich nie słuchałem. Dziwne uczucie, ale naprawdę mogę się wtedy poczuć lepiej.

Paula993 · przez **Paula993** » 29 Sty 2012, 21:24

Dwie najbliższe mi osoby, które zmarły całkiem niedawno to babcia i dziadek. Żeby było mi łatwiej starałam się jak najmniej siedzieć w domu, jak najwięcej o nich mówić, oglądać zdjęcia, wspominać dobre chwile po to, żeby ich jak najlepiej zapamiętać. I oczywiście modlitwa, dużo modlitwy, żeby było im lepiej gdzieś tam na górze niż mieli ze mną. ; |

Neosha · przez **Neosha** » 30 Sty 2012, 12:33

Śmierć zabrała mi przyjaciela i koleżankę. Bardzo źle wspominam ten czas. Wiele łez, pustych dni, kołatanie serca i męczenie się z myślami - No dlaczego właśnie On/Ona?!. Nie mogłam się długo odnaleźć. Ale to ja sama musiałam odnaleźć w sobie pokłady siły i wyciszyć się. Nikt za mnie by tego nie zrobił.

Witamy na M-Forum.