Witamy na M-Forum.

[Incomprehensible]

Pytanie do osób, które ukończyły 18 lat:
czy po przekroczeniu tej symbolicznej granicy czujecie jakąś większą odpowiedzialność? Czujecie się dorośli?

Pytanie narodziło się stąd, że jutro kończę 18 lat, lecz jestem przekonana, że nic się nie zmieni . Jednak ostatnio tata wyjechał mi z tekstem, że będę dorosła i, co za tym idzie, będę musiała stać się odpowiedzialna, zacząć radzić sobie sama. Więc zwracam się do Was z tym pytaniem .

[jason]

Dla mnie pełnoletność nie jest jakąś oznaką dorosłości. Już teraz wiem, że za te dwa lata będę tak samo wyglądał, nie urosnę, będę zachowywał się tak samo i robił to samo.
Pełnoletność to dla mnie przede wszystkim samochód i pewne poczucie większej wolności, możliwość wyjechania gdzieś dalej itd. itp.

[johanneskate]

w osiemnaste urodziny obudzili mnie rodzice o godzinie 4.30... była to niedziela, nie było pracownicy do doju... Mamy krówki, i wróciłem do domu przed 10... dorosłość się zacznie jak dostanę się na studia i nie będę miał ochoty wracać do domu;)

[nieznajoma1]

Zawsze czekałam na te 18 lat,gdyż myślałam,że stanę się naprawdę dorosła,wszystko stanie się lepsze,będę mogła robić co tylko chce i w ogóle-będzie super.
Obecnie nie odczuwam jakieś zmiany.Fakt,może bardziej odpowiadam za własne błędy,muszę być bardziej samodzielna,ale poza tym wszystko jest tak jak dawniej.

Czujecie się dorośli?

nie,ani się tak nie czuję,ani nie jestem traktowana jako dorosła,co osobiście nieraz mnie strasznie irytuje.

ale mogę śmiało stwierdzić,że po 18stce lata bardzooo szybko uciekają,ani się obejrzę a już stuknie mi 19stka.

[Claudynka]

Odpowiedzialna czuję się za swoje decyzje (wybór/zmiana kierunku studiów, uczelni, wybór pracy etc.) W tych kwestiach nie muszę prosić o przyzwolenie rodziców, mogę jedynie zaczerpnąć ich rady.
Natomiast przy moich rodzicach czasami czuję się jak 14-latka. Szczególnie mama traktuje mnie jak dziecko (nie zawsze, ale często). Zwłaszcza w kwestii wyjść, wyjazdów poza miasto (o zagranicy nie wspominając), późnych powrotów do domu. Wiem, że to jest ta 'matczyna miłość', że się o wszystko martwi, ale czasami nie potrafi uszanować i zrozumieć moich decyzji.
Natomiast w tacie mam pełne oparcie. Ilekroć mówiłam o pracy za granicą, wyborze kierunku studiów - zawsze mogłam liczyć na jego zrozumienie i oparcie. Przy nim czuję się w pełni dorosła.

[fusy]

czy po przekroczeniu tej symbolicznej granicy czujecie jakąś większą odpowiedzialność?

owszem, za siebie i swoje czyny, za sprawy urzędowe, za szkołę, za swoją przyszłość.

Czujecie się dorośli?

dorosła nie, to chyba nie jest odpowiednie słowo. jestem dojrzała, ale nie czuję się w pełni dorosła.

[rozczochrany]

Dorosłość nie ma nic wspólnego z ukończeniem 18lat. U mnie niewiele się zmieniło, odpowiedzialny byłem zawsze. Samodzielny jestem od około 2lat.
Jedyna korzyść jest taka, że mogłem założyć własne konto w bibliotece.
No i mogę wszędzie pracować, co przed osiemnastką było dość dużym problemem.

Dorosłość nie ma nic wspólnego z ukończeniem 18lat. U mnie niewiele się zmieniło, odpowiedzialny nie byłem nigdy. Samodzielny może będę za jakieś 2 lata

żadna różnica jak dla mnie. może zmieniło się trochę podejście otoczenia ale nic poza tym - zresztą i tak nieznacznie i tylko u niektórych. jakoś tak bardziej odpowiedzialnie zacząłem się czuć na studiach ; ) i chyba większość osób tak ma. a osiemnastka to tylko "rytuał" ; )

[LuUiza]

To zależy tylko i wyłącznie od cżłowieka i jego nastawienia, bo np. 16-nastolatek może czuć sie w pełni odpowiedzialny za siebie, a 19-nastolatek wogle nie poczuwać się do tej roli.
Więc to troche trudno określić ;]

[Hard Candy]

Osiemnastka kompletnie nie równa się dorosłości tm bardziej, że większość osób jest w tym wieku w szkołach średnich, a co za tym idzie - mieszkają z rodzicami.
Największa terapia szokowa i przyśpieszony kurs dorastania to rozpoczęcie studiowania w innym mieście, a potem sukcesywne odrywanie ostatnich strzępów matczynej pępowiny.

[Mentiroso]

Ale odkop. No dobra. Ja myślę, że 18 to nie jest wcale symbol dorosłości. W Ameryce, niektóre rzeczy dozwolone są od 21 roku życia, i moim zdaniem dopiero wtedy człowiek powoli staje się dorosły. Opuszcza rodzinny dom, zaczyna studiować sam na siebie zarabiać itp. Nie ma na karku mamusi, myśli o założeniu rodziny a przynajmniej związaniu się z kimś na dłużej. 18 wiosen to raczej tylko marny, bardzo marny wstęp.

[musak]

Ja już 18 miałem jakiś, można powiedzieć dłuższy czas temu Zupełnie jednak nie widać różnicy, gdyż w dalszym ciągu człowiek robi co robił i żyje się dalej. Jest jednak pewien minus - wszystko stopniowo zaczyna się robić coraz trudniejsze, coraz więcej rzeczy przychodzi człowiekowi robić samemu.

Jak zawsze zastanawiałem się jak to będzie być pełnoletnim, tak też teraz myślę jakby to było znowu wrócić do szkoły podstawowej...

[Neosha]

Przekroczenie tej magicznej liczby 18 lat nic nie ma wspólnego z dorosłością. Znam wiele osób, które już dawno skończyły wiek pełnoletności a dalej zachowują się jak dzieci. To, że zachowujemy się jak dorośli, sprawia nie sam wiek a sytuacje, które przydarzyły nam się w życiu. To one kreują nasze zachowanie i w jakimś stopniu światopogląd.

[Arsen]

Dorosłości nie można włożyć w bariery wiekowe, z wiekiem 18 lat stajemy się jedynie według prawa pełnoletni i otrzymujemy z tego tytułu "przywileje" (inaczej nie wiem jak to nazwać), nie jesteśmy ograniczani - tylko tyle.

To jest jak polemika o niebieskich goździkach rosnących na palmach wśród gejzerów Islandii.

[NieDramatyzuj]

Skończenie 18 lat oznaczało dla mnie tyle,że mogłam zrobić prawo jazdy i legalnie kupić piwo. Nie czuję,żeby nagle po przekroczeniu tego wieku podskoczył mi wskaźnik dojrzałości czy odpowiedzialności. Tyle tylko,że od rodziców usłyszałam że owszem - niczego mi już nie zabronią,ale w razie czego gdybym wpakowała sie w jakieś gówno to będę to musiała sama odkręcić.

[JackBlue]

Czy po przekroczeniu tej symbolicznej granicy czujecie jakąś większą odpowiedzialność? Czujecie się dorośli?

Sama "magiczna granica" nie sprawiła, że poczułem się bardziej odpowiedzialny, bo też za co miałbym być odpowiedzialny? Ale taką namiastkę odpowiedzialności poczułem zdając na prawo jazdy (5 dni po urodzinach miałem egzamin) gdy miałem już prawko w ręce to poczułem, że teraz mogę więcej i ta możliwość zrzuca na mnie większe obciążenie. Oczywiście tak na prawdę uświadomiłem to sobie, gdy na środku ulicy stał mężczyzna z szeroko otwartymi rękami. To było okropne uczucie. W środku drogi, w nocy. Ledwo co zahamowałem. Gdybym się patrzył gdzie indziej zabiłbym... To był moment kiedy przestałem jechać strasznie szybko i poczułem że świadomość odpowiedzialności ogranicza.
Drugim czynnikiem który sprawił, że czuję się odpowiedzialny jest usamodzielnienie się i przeprowadzka na studia do KRK.