Witamy na M-Forum.

[Onaaaa6]

Cześć wszystkim. Zwracam się do Was z prośbą o Waszą opinię na temat mojego związku albo i nie związku, bo w sumie nie wiem czy w nim jestem czy co to jest. Spotykam się z moim partnerem od 8miesięcy, on jest kochany, czuły, ale nie umie i nie chce rozmawiać o uczuciach, tylko raz usłyszałam w ciągu tych 8miesięcy usłyszałam, że jestem dla Niego najważniejszą osobą, a tak już nigdy coś podobnego nie usłyszałam. Jak zaczęliśmy się spotykać to po jakimś miesięcu ja musiałąm wyjechać do pracy na wakacje i nie widzieliśmy się przez 3 miesiące i on w tym okresie ciągle pisał, dzwonił, cały czas mieliśmy kontakt ze sobą. Jak wróciłam do domu to choć dzieli Nas odległość 80km przyjechał ze mną się spotkać ( na codzien nie mamy problemu ze spotykaniem się, bo studiujemy w tej samej miejscowości), no i od października już normalnie się spotykamy- chyba normalnie. Spotykamy się tak średnio raz na tydzień, nigdy nie zaprosił mnie do kina czy na tym podobną randkę, imprezujemy również osobno. Mój partner nie lubi trzymać się za rękę, więc jak idziemy ulicą to zawsze obok siebie jak dwoje znajomych, nawet jak siedzimy sami w pokoju to jak tylko położe rękę na Jego ręce to zabiera ją jak oparzony. Mieliśmy jeden poważny kryzys, bo nie odzywał się do mnie przez 2 tyg, jak się tłumaczył potem to dlatego że miał kłopoty i po tym było między Nami bardzo dobrze, nawet mnie zaskoczył przed świętami jak przyszedł do mnie z drobnym upominkiem- bardzo mnie tym zaskoczył i było mi bardzo miło. Ale niestety teraz mam wrażenie że nie jest już tak sielankowo, odzywa się do mnie raz- dwa razy na tydzień, nie wiem może przesadzam, ale chyba w związkach więcej czasu powinno się razem spędzać i gdzieś razem wychodzić...? nie wiem, co o tym myśleć....

[Onaaaa6]

No nie spadnie, fakt. No właśnie wszystko sprowadza się do rozmowy, której się boje, bo jak takową zawsze podejmowałam to kończy się ona szybkiem zakończeniem, urwaniem z Jego strony i tyle z tego jest...

[art123]

Ale nie ma innej rady, w związku trzeba nauczyć się ze sobą rozmawiać otwarcie,bez rozmowy nie ma szans na przetrwanie związku. I nie warto czekać aż partner się sam domyśli, bo tak się zazwyczaj nie dzieje.
Sam kiedyś w stosunku do swojej dziewczyny byłem mało uczuciowy i raczej trzymałem się na dystans,myślałem że dobrze jest jak jest, aż wreszcie powiedziała mi otwarcie, ze chciałaby związku z prawdziwego zdarzenia, bo spotykanie się raz na 2 tygodnie jej nie wystarczy i dopiero do mnie dotarło. choć początkowo podszedłem do tego nieco sceptycznie, to z biegiem czasu widze ze nic lepszego nie mogło mi się przytrafić.
Cóż poradzić, dobra komunikacja to podstawa.Usiądz z nim na spokonie i poproś aby wysłuchał cię i nie przerywał póki wszystkiego z siebie nie wyrzucisz. Gwarantuje, że weźmie to pod uwagę, jesli mu naprawdę zależy.

[Onaaaa6]

Dzięki, męski punkt widzenia też był mi potrzebny, żeby się upewnić że nie mam innego wyjścia. W sumie to jak tak analizuje teraz, to coś w tym jest bo wychodzi na to, że oboje trzymamy dystans: ja dlatego żeby go nie wystraszyć, a on- to nie wiem dlaczego...

[Oluśś^]

Po przeczytaniu postu i wszystkich odpowiedzi, nie wiem czemu, ale pomyślałam, że on Cię bardzo kocha. To, że Wasz związek nie jest taki, jak wszystkich, to jak dla mnie zaleta. On po prostu nie chcę się narzucać i czeka na twój ruch, zapewne on nie jest pewny na czym stoi równie, jak ty. A sprawa z tym, że przyjechał po 10 minutach po zwróceniu mu uwagi, wydaje mi się bardzo romantyczna .