Witamy na M-Forum.

[Julka1991]

Hej
Boję się że chyba cierpię na anoreksję .
Mam 165 cm wzrostu a ważę 50 kg. czasem nawet mniej.
Udaje że jem więcej , chowam jedzenie że niby zjadłam. Ciągle wydaje mi sie że jestem za gruba , inni tak nie uważają mówią że jestem szczuplutka. A ja nie moge patrzeć na swój brzuch na swoje nogi. Nie zawsze się głodzę , czasem mam takie miesiące że jem normalnie ale czasem mam tak że jak coś zjem to odczuwam straszne poczucie winy i czuje sie taka napompowana , gruba że coś zjadłam. Z charakteru to jestem takim niby wzorem , ideałem , najlepsze stopnie, towarzyska, itp. nikt nie przypuszcza że mam takie myśli o swoim ciele. No i mam takie coś że się ciągle o coś obwiniam , że cos źle zrobiłam itp. To jest okropne i już wole sie obwiniac za to że coś zjadłam niż że coś źle zrobiłam , źle powiedziałam. Jestem perfekcjonistką, jak coś robie to dobrze od początku do końca, jestem nad wiek odpowiedzialna , ale nie umiem nijak wyluzować . Ciągle żyje w jakimś napięciu . Najgorsze jest to że czasem bym chciała jesc ale wcale nie czuje głodu . Depresji to raczej nie mam ale jakies takie cos pod depresje -czesto mam doła, jestem smutna, czuje sie do niczego i nic nie warta.

Czy moge cierpiec na anoreksje ? Co mam z tym zrobić ? Strasznie sie boje.
mam niecałe 20 lat.

[p4awel]

Wydaje sie, ze podane przez Ciebie zachowania wskazuja na cos podobnego, jezeli nie po prostu anoreksje. To niezywkle ciezka choroba do leczenia. Zalezy jeszcze co masz w glowie. Tak naprawde leczyc ta chorobe mozesz juz od jutra, jedzac normalnie, owoce, niczego sobie nie zalujac.
Moglabys pogadac o tym z bliskimi, ktorzy moga Ci pomoc. Jezeli taki stan trwa juz dlugo, dobrze byloby udac sie na badania czy organizm nie jest wyniszczony.
Jezeli to juz powazna anoreksja to chyba trzeba skontaktowac sie z psychologiem.
Mam nadzieje, ze jestea silna i ze potrafisz uwierzyc w to, ze jak wszyscy w kolo mowia Ci ze jestes chuda to napewno jestes.

[RainbowUnicorn]

do lekarza idź. To najskuteczniejsza metoda.

[Antykozak]

Cierp ciało jak żeś chciało. Po tym co piszesz, to może jeszcze nie masz typowej anoreksji, ale na pewno masz jadłowstręt psychiczny która polega na celowej utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę chorą. Tak, chorą, bo zdrowa nie jesteś. Masz objawy dysmorfofobii które objawia się właśnie występowaniem lęku związanego z przekonaniem o nieestetycznym wyglądzie lub budowie ciała.

Moja rada jest taka: jedz na siłę póki możesz i biegnij szybko do lekarza, bo anoreksja bardzo szybko wyniszcza organizm co doprowadza do nieodwracalnych zmian w organizmie a w najgorszym wypadku do śmierci.

Mam nadzieję, że dotarło do Ciebie co napisałem, bo mogę dużo więcej napisać o tej chorobie - interesuję się medycyną.

[Paula993]

Mam 165 cm wzrostu a ważę 50 kg. czasem nawet mniej.

Dokładnie tyle co ja I powiem Ci szczerze, że czuję się nieco za gruba ;/ Ale z tym jedzeniem.. rzeczywiście chyba coś nie tak. Lepiej pójść do lekarza, wtedy będziesz pewna na 100 %.

[Mrs Nobody]

ważymy, mierzymy i uważamy podobnie. tak, mamy problem. tak, to zaburzenia odżywiania. tak, powinnyśmy udać się do lekarza. ale istnieje małe prawdopodobieństwo, że się udamy.

[slow]

Julka1991, zaburzenia odżywiania nie są zależne od miar naszego ciała, lecz stosunku do jedzenia. Opisane przez Ciebie zachowania mogą wskazywać na to, że jesteś osobą chorą. Według mnie nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości, lecz to lekarz psychiatrii powinien wydać diagnozę.
Dlatego tak ważne jest co Ty zamierzasz zrobić z tym problemem. Zaburzenia odżywiania nie są chorobą, którą należy ignorować, ponieważ w znaczący, najczęściej destruktywny sposób wpływa na nasze życie.
Współprowadzę portal dla osób z zaburzeniami odżywiania. Jeżeli chcesz uzyskać jakieś informacje na temat choroby, bądź terapii, czy też uzyskać wsparcie, to zapraszam.
http://www.zaburzeniaodzywiania.info/

[TakaJedna]

To jeszcze nie jest w pełni rozwinięta choroba, ale raczej pierwsze objawy. Mimo to, jeśli czegoś nie zrobisz, to na jakieś 97% zachorujesz . Musisz się pilnować i dobrze o sobie myśleć, patrząc w lustro!