Witamy na M-Forum.

[wendy.]

Hej, zaciekawiło mnie zjawisko emocji, które nie mają racjonalnego wytłumaczenia np. w waszym życiu właściwie wszystko jest ok, nie macie na co konkretnie narzekać a jest wam strasznie smutno i w drugą stronę nic specjalnego się nie zdarzyło a was rozpiera radość, choć bardziej interesuje mnie ten pierwszy aspekt. Podkreślę, że nie chodzi mi tu o zmiany nastroju dotyczące PMS.Odczuwacie czasem/ często takie emocje? Jak myślicie czym to jest spowodowane? Zastanawiacie się nad tym? Może jest to efektem, zdarzeń zaszyły w niedalekiej przeszłości które się w nas kumulują i w pewnym momencie się ujawniają? Mogą być to zdarzenia, których nie rejestrujemy jako negatywne w danym momencie a później dają o sobie znać? A może to tylko nasz wymysł? Sami kreujemy takie emocje gdyż np. mamy skłonności do zamartwiania się/ depresji, jesteśmy pesymistami ( jeśli chodzi o pierwszy aspekt?) I właściwie może można podciągnąć to pod cechę charakteru. Zwróciliście kiedyś na to uwagę? A może nie doświadczacie takich stanów? Jak to odbieracie ew. jak sobie z tym radzicie, to tłumaczycie?

[Darcia K]

Odczuwacie czasem/ często takie emocje? Jak myślicie czym to jest spowodowane?

Tak, odczuwam i wiem, że jest to spowodowane wspomnieniami, które często mnie nachodzą.

[Leander]

Czesto tak mam ze rozpiera mnie energia, radość bez powodu i na odwrot nic mi sie nie chce, nie mam ochoty z nikim rozmawiac, wszystko mnie wkurza. Ale dlaczego tak sie dzieje tego nie wiem < moze byc to powod roznych rzeczy ktore na nas maja jaki kolwiek wplyw> Dlatego uwazam po prostu ze kazdy w swoim zyciu ma lepsze i gorsze dni....

[Blud]

Kobiety mają to średnio co miesiąc;)

[wendy.]

Kobiety mają to średnio co miesiąc;)

nie czytasz uważnie;) :

Podkreślę, że nie chodzi mi tu o zmiany nastroju dotyczące PMS.

[Frosti]

Może jest to efektem, zdarzeń zaszyły w niedalekiej przeszłości które się w nas kumulują i w pewnym momencie się ujawniają?

Też rozważałbym taką teorię. Psychika człowieka jest pasjonująca, i wiem, że choćbyśmy bardzo chcieli, nie rozwiążemy wielu zagadek z nią związanych. Wg mnie to jest piękne.

W momentach właśnie takich nagłych "zdołowań" staram się intensywnie myśleć o tym ile szczęścia mam będąc tu gdzie jestem, mając to co mam.

[szczęśliwa]

Wydaje mi się, że każdy ma lepsze i gorsze dni. A czym to jest spowodowane- nie mam pojecia

[vetus]

w waszym życiu właściwie wszystko jest ok, nie macie na co konkretnie narzekać a jest wam strasznie smutno

To się nazywa użalanie się nad sobą. Ludzie chcą być smutni bo myślą, że ktoś ich będzie pocieszał. Nie potrafią docenić tego co mają tylko liczą że wywrą jakaś presję na innych swoją smutną buzią. Podciągam to pod egoizm.

Osobiście nie miewam takich stanów, cieszę się z tego co mam, a smucę się jeśli coś naprawdę jest dla mnie przykre - nigdy bez okazji. Takie bezpodstawne rozchwianie emocjonalne to domena ludzi słabych psychicznie, a więc większości (nie wszystkich) kobiet oraz ciamajdowatych mężczyzn.

[pierchalus]

nie do końca zgodzę się z postem powyżej...
nie wrzucajmy ludzi odczuwających coś takiego do jednego worka. oczywiście zgadzam się z tym, że niektórzy na siłę wmawiają sobie smutek, żeby pokazać innym 'ojejciu, jaki ja jestem wrażliwy, cały świat mnie dołuje, jest źle, pociesz mnie'. Takie przypadki są fałszywe i nie mają nic wspólnego z naszymi prawdziwymi odczuciami...
Odczuwam coś takiego dosyć często. Myślę, że to zależy w dużej mierze od naszej wrażliwości, spojrzenia na świat... nie chodzi mi dokładnie o pesymizm/optymizm, ale o chęć 'rozkminy', współczucie dla innych osób i dostrzeganie różnych znaków - od Boga, dla wierzących, czy poziom hormonów - dla niewierzących.

Kumulują się w nas nie wiadomo skąd, nie wiadomo po co negatywne odczucia z których przedtem mogliśmy nie zdawać sobie sprawy. Melancholia, nagła zmiana naszego zachowania, zastanawianie się nad własną i cudzą egzystencją... według mnie takie chwile są potrzebne. Czasami trzeba przemyśleć pewne sprawy, popatrzeć na nie bardziej krytycznie, z drugiej strony. To jednocześnie nie do końca przyjemne uczucie, ale fascynujące. Lubicie momenty melancholii? Bo ja tak.

[Kropka.]

Mnie wydaje się, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Jesteś naprawdę smutny = coś musiało się stać.
Myślę, że powody często mogą być (pozornie) błahe i sami nie wiemy, że to aż tak w nas uderzyło. Przykład. Dziewczyna ostro się odstroiła, a w ciągu dnia nikt nie powiedział jej żadnego komplementu. Wieczorem będzie smutna, ale nie będzie wiedziała dlaczego. (głupi i naciągany przykład, wiem wiem).

Jeśli idzie o mnie, to tak - miewam takie stany. U mnie są one spowodowane wspomnieniami lub nagłym przypływem rozkmin dotyczącym mego położenia. Właściwie zawsze smucę się z tego samego powodu (ewentualnie kilku tych samych).

Co do bezpodstawnej ekscytacji - nie wiem. Chociaż też jestem za tym, że jednak jakaś podstawa musi być.

[marzycielka.]

Zazwyczaj emocje, które odczuwam są bezpośrednio zwiazne z przeżyciami danego dnia. Czasem wystarczy ładna pogoda i człowiek od razu czuje się lepiej. Jest wiele czynników wpływających na nasze samopoczucie. Wielką rolę odgrywają hormony czy podejście. Jeśli jesteś niewyspa, czeka cię trudne spotkanie i nie zdążyłaś rano wypić kawy to raczej nie będziesz emanować radością..

[martuśka.]

Ja odczuwam tylko PMS i to jest jedyne "niewyjaśnione zjawisko". Wszystkie emocje mają swoje źródło - po prostu tak działamy. Pytanie tylko czy źródło jest uświadomione...

[Emancypantka]

JA myślę, że po prostu czasem każdy ma gorszy dzień, nie ma co dorabiać do tego teorii zwłaszcza jeśli samo przechodzi.

[Liszka]

Jestem kobietą i tym sobie tłumaczę swoje zmiany nastroju. Chociaż i tak nie pobiję koleżanki, która swój nastrój potrafi zmienic 9 razy w ciągu 5 minut (liczyliśmy jej!).
Nie wiem czemu się tak dzieje, to pewnie hormony, albo niestabilność emocjonalna, a może to się ze sobą wiąże.
U mnie też to nie jest tak, że moje emocje biorą się znikąd, po prostu są chwile, kiedy jedne potrafię bardzie ukrywać, ale są momenty, podczas których wszystko ukrywane wychodzi na światło dzienne. Czasem jest to chwilowy wybuch danej emocji, czasem trwa on dłużej.

[Wajolcia]

Powiem tak, że faktycznie tak miewam/miewałam? Ostatnio ciężko mi to określić.
Ale zwykle działo się tak, że wszystko było w porządku, układało się, a mimo to chodziłam rozdrażniona, zła, przybita.
Czasami wydawało mi się, że to kwestia tego, że brakowało mi jakichś silnych emocji i wpadałam właśnie w taki stan, że "potrzebowałam", żeby coś się działo. Jaki był na to mój sposób? Szukałam jakiejś mocno emocjonującej książki/opowiadania (bardzo często płaczliwego), żeby przy tym wywołać u siebie różne, często skrajne emocje. Właściwie zwykle działało.
Ostatnio jednak wydaje mi się, że to już nie działa albo i nigdy nie działało w ten sposób. Po prostu zwykle staram się nie tworzyć sobie dodatkowych problemów i ignorowałam to, co było złe i nie w porządku, gdzie coś mnie zabolało i nie potrafiłam sobie z tym poradzić. I chociaż wszystko wydawało się być dobrze, gdzieś w pewnym momencie to wychodziło na wierzch właśnie w taki sposób i dręczyło mnie, choć nie potrafiłam tego nazwać, czym konkretnie jest.
Sposobu nie zmieniłam, ale ostatnio i tak nie pomaga. Więc w końcu idę spać i jak się budzę wszystko wydaje się zawsze trochę mniejszym problemem - ignoruję to i idę dalej przed siebie.
W końcu ileż można się męczyć...?