Witamy na M-Forum.

[Necronomicon]

Mój ulubiony kawałek...
Być może ktoś czytał go na jednym z portali...
Nie wiem dlaczego, lecz po tym utworze się wypaliłem.
Mija tyle czasu, a nawet na zjaraniu nic mi nie przychodzi do głowy.
Dlatego określam go "Kresem Swojej Twórczości"

Ostrzegam, wiersz dość chory.


„Fermentująca Moralność jako Zbieg Sumienia.”

Zamknięty w klatce fermentującego szkła.
Na ścianach rozbryzgana czerwieni zagłada.
Schizofrenia rodzi chore wizje wstępujące do muru obojętności.
Dawno zapomniany smak radości, szczęścia, miłości.
Pogrążam się w tej otchłani nicości, multum jasności znajduje swoje ego
w zawiłości, momentalnych fermentujących ciągłości.
Uśmiech skradziony przez wypaczone Dewiacje, Markiz de Sade
a więc rodzą się wariację, libertynizm ku chwale, glorii, ku
bólu zaspokajającym moje chore rządzę
Dokąd podążę idąc po bezkresnym morzu niebiańskich gwiazd, czy warto
zboczyć z obranej drogi, ścieżki, planu na mapie choć raz
Więc a więc pas vis a vis strach jako kochanek heteroseksualnego umysłu.
Oddaję się bez namysłu rządzą instynktu.
Kolejne ofiary mojej wypaczonej jaźni, sam Nietzsche w moich oczach się błaźni.
Nadczłowiek, Homosuperior, Istota Doskonała, różniąca się tym, iż taka sama.
Pas a pas karty odkryte, istota doskonała, mimo to taka mała, taka samotna.
Wolna myśl uciekająca ku wędrówkom po chodniku piekła, poszukująca Moralności
jako Zbiega uwolnionego na zawsze, wieki wieków amen.
W psychice sieje się zamęt, lament, płacz resztek sumienia, żar, ogień nicości.
Już nie do zgaszenia, pokryty bruzdami codzienności monotonii, kryjówka odnaleziona
W Agonii, jak dźwięki niegdyś godne polifonii, różne brzmienia ciemiężcy stracenia.
Kara śmierci udana, wykonana, resztka ograniczeń ziemią przysypana
Spoczęła ona na wieki, świat już lekki w tysiącu wirujących barw bieli i czerni.
Świat już lekki w tysiącu barw czerni i bieli, wszechwiedzący ponoć wiedzieli.
Brak odpowiedzi na sens własnego bytu, pośród zgiełku, zachwytu własnym ego.
Ego tak bardzo doskonałym, teraz i przed laty takim samym.

[evances]

Nie ma jednej tematyki, o której mówi ten wiersz. Mam trudności z interpretacja wielu wierszy, więc nie ocenie Cię jakoś subiektywnie. Dobrze się czyta, kilka zdań mi utkwiło w pamięci, spodobały mi się. Szkoda, że to -jak sam napisałeś- kres Twojej twórczości, bo to jeden z takich ciekawszych twórczości jakie czytałam.
Jedyne czego nie lubię, to kropek po każdym zdaniu, ale to tylko moja uszczypliwość. Podoba mi się, naprawdę (;

[Krit]

Patos mnie zabił. Wielka Improwizacja przy tym jest jarmarczna.

Nie ogarniam tego sensu.

[Kizoku]

Wyborne! Naprawdę dawno się tak nie uśmiałem :D
Poezja to ostatnia rzecz za jaką powinieneś się w życiu zabierać. Ja wiem, że to miał być mroczny, głęboki i przejmujący śpiew udręczonej duszy, ale wyszło typowe emo jojczenie, nadęte jak nieślubne dziecko Mickiewicza, Słowackiego i Homera. Skrobiesz, co Ci ślina na język przyniesie, zapominając o skonsultowaniu tego z mózgiem. Ja wiem, że chaos też może być niezłą metodą organizacji wiersza, ale za Chiny nie wmówisz mi, że o to Ci chodziło. Nie dasz też rady udowodnić mi, że zawarłeś w tym grafomańskim popisie jakikolwiek głębszy sens. Wierz mi, bezładne zbieraniny pseudo mhrocznych myśli rzadko kiedy go mają. W dodatku w tym zlepku słów nie ma ani krztyny melodyjności i swobody językowej. Znam nierozgarnięte przedszkolaki, które potrafią stworzyć zgrabniejszy tekst. Interpunkcja leży, ortografia leży i wije się z bólu, a układ rymów niejednokrotnie powodował, że spadałem z krzesła i tarzałem się ze śmiechu po podłodze.

W psychice sieje się zamęt, lament,

Zachowaj to dla potomnych, bo powodów do śmiechu nigdy za mało. Tylko nie zapomnij im wspomnieć, że miałeś trzy latka, kiedy to pisałeś. Unikniesz narażenia się na śmieszność.

Ostrzegam, wiersz dość chory.

Chciałbyś. Takie ostrzeżenie zawsze oznacza to samo. Zachwyt nad swoim nieistniejącym indywidualizmem, który niby ma się wyrazić w dziele prezentowanym. Czytałem miliony takich ostrzeżeń i miliony takich dzieł. Wszystkie były takie same.

Brak odpowiedzi na sens własnego bytu, pośród zgiełku, zachwytu własnym ego.
Ego tak bardzo doskonałym, teraz i przed laty takim samym.

Rzeczywiście, trzeba być bardzo zachwyconym swoim ego, żeby opublikować takiego gniota.

Nie wiem dlaczego, lecz po tym utworze się wypaliłem.
Mija tyle czasu, a nawet na zjaraniu nic mi nie przychodzi do głowy.

Bogu dzięki!

[Światłocień]

Ogarniam. Przy dobrym koncepcie, wiersz zdecydowanie za długi, przez co pomiędzy całkiem niezłe momenty wstawiłeś multum niezgrabnych, maksymalnie grafomańskich elementów. Słabo związana mowa wiązana.

[Pizzaro]

Biadolicie !
Przy kieliszku i aborygeńskiej muzyce nie czyta się tego tak źle

[Sylvan]

Jakbym czytał tekst comy...

[cyniczna]

Zlepek tysiąca myśli, przelane na papier.